Coming of age op z'n Hollands: volwassen worden tussen de bollenvelden. Het ziet er in Shocking Blue erg mooi uit.

Thomas (Ruben van Weelden), Chris (Jim van der Panne) en Jacques (Niels Gomperts) zijn hechte vrienden. Ze bezoeken samen de wedstrijden van AZ of crossen op hun brommer door de felgekleurde tulpenvelden.

Samen verzinnen ze ook het soort domme streken dat jongens op die leeftijd uithalen. Aan het begin van Shocking Blue zien we hoe ze 'voor dood' spelen en vanaf een spoorbrug op de elektrische bovenleiding pissen.

Dat is een voorbode: de mooie jongensvriendschap is niet voor eeuwig. Thomas, de hoofdpersoon van Shocking Blue, droomt ervan ooit een unieke blauwe tulp te kweken, maar vriendschappen, liefde en het leven pakken nu eenmaal soms anders uit.

Liefdesnestje

Thomas heeft een oogje op de mooie Manou (Lisa Smit) maar durft de eerste stap niet te zetten. Zijn vriend Jacques heeft daar geen moeite mee. Thomas is vreselijk jaloers wanneer hij Jacques en Manou ziet zoenen.

Als kort daarna Jacques door een stom ongeluk overlijdt, is alles voorbij. Jacques' vaste plekje op de voetbaltribune blijft leeg. De vriendschap met Chris verwatert. Thomas blijft achter met zijn kwaadheid, zijn verdriet en zijn schuldgevoelens. En met Manou.

Tussen de twee bloeit uiteindelijk toch iets op. In een van de kassen bouwen Thomas en Manou, tussen de kratten en bollen, een liefdesnestje. Ze willen een nieuw leven beginnen. Als volwassenen. Met de, niet te negeren, herinnering aan Jacques die Manou met zich meedraagt.

Vergezichten

Shocking Blue is een typisch coming of age drama en ook precies volgens die formule uitgewerkt.

De stunts van de jongens in het begin zijn een voorbode. Een vroeg gesprek over toekomstdromen verraadt de thematiek van de film. De kleur van de tulpen, die voortdurend in beeld staan, symboliseert de emotie van elke scène. De finale brengt dromen, liefde en dood bij elkaar in een heftige, dramatische ontknoping.

Het resulteert allemaal in een degelijk, maar ook wat voorspelbaar verhaal over volwassenwording. De symboliek is vaak net te nadrukkelijk.

Minder voor de hand liggend en dus sterker, zijn de beelden. Shocking Blue is erg mooi gefilmd. Het eenvoudige verhaal geeft regisseur Mark de Cloe alle ruimte om uit te pakken met fraaie vergezichten over de bollenvelden, lange scènes achterop de brommer en een camera die dicht op de huid van zijn jonge acteurs komt.

Het vlakke landschap blijft inspireren, net als de gezichten van deze Hollandse jongens en meisjes.

Generatie

Scenario en cinematografie resulteren dus in een mooie, gelikte film. Het is echter het jonge talent in Shocking Blue dat zorgt voor de momenten die raken.

Lisa Smit, eerder te zien in TBS, is mooi en kwetsbaar. Ruben van Weelden (Zomerdag) lijkt nogal gesloten voor een hoofdrol, maar juist dat maakt hem indringend als Thomas die zo met zichzelf en zijn nieuwe verantwoordelijkheden worstelt. Als koppel zijn ze geloofwaardig en helemaal van deze tijd.

Regisseur Mark de Cloe maakte voor televisie de Boy meets Girls Stories, 35 korte films over verliefdheid, en regisseerde vorig jaar zijn speelfilmdebuut Het Leven uit een Dag. Hij heeft een uniek gevoel voor drama voor late pubers en jongvolwassenen.

Met Shocking Blue levert hij weliswaar geen baanbrekende film af, maar wel een die juist bij die generatie succes verdient.

In 7 zalen