Sinds 1998 is er vrede: de burgeroorlog in Noord-Ierland is inmiddels bijna vergeten. Maar vergeven?

Alistair Little (Liam Neeson) was zeventien in 1975. Noord-Ierland was vreselijk verdeeld destijds. Een deel van de bevolking steunde de aanslagen van de IRA. Het andere deel sympathiseerde met de protestantse Ulster Volunteer Force.

In het begin van Five minutes of Heaven zien we hoe Alistair in dat jaar, in opdracht van de UVF, de katholieke Jimmy Griffin doodschoot. Jimmy's broertje Joe (James Nesbitt) zag het gebeuren. Vijfentwintig jaar later, de vrede is inmiddels getekend, nodigt een televisieprogramma de twee uit voor een confrontatie.

Verzoening. Vergeving. Dat is natuurlijk mooi voor smeuïge televisie, en ook voor films, boeken en zelfs religies, maar regisseur Oliver Hirschbiegel laat zien dat vergeven nog niet meevalt.

Vijf minuten

Jezelf vergeven, allereerst. Alistair heeft twaalf jaar in de gevangenis gezeten voor zijn misdaad, maar nog laat het hem niet los. Hoe is het mogelijk dat een zeventienjarige zo ver ging uit naam van een ideologie? Die vijf minuten in '75 hebben zijn leven voorgoed veranderd.

Tegenwoordig is Alistair een intelligente, welbespraakte man die de publiciteit aangrijpt om te waarschuwen voor terrorisme en de verleidingen van groepsdwang. Hij herinnert zich immers maar al te goed dat hij na zijn daad helemaal geen spijt of verdriet voelde. Hij voelde trots. Erkenning.

Voor Joe Griffin liep het leven anders. Zijn moeder heeft hem al die tijd verweten dat hij niets deed toen zijn broer werd vermoord. Joe is een getraumatiseerde man, vreselijk nerveus voor de televisieopnames en belust op wraak. Hij wil nu zíjn vijf minuten.

Spiegel

Alistair en Joe vormen natuurlijk elkaars spiegelbeeld. Het boeiende is dat de vergelijkingen die Five Minutes of Heaven tussen hen trekt, vaak tegen de verwachtingen ingaan.

Alistair was in '75 de dader, maar hij lijkt sindsdien iets goeds gedaan te hebben met zijn leven. Hij zet zich in voor de vrede. Maar ja, kun je denken, daar heeft hij natuurlijk wel alle belang bij, die mooie mijnheer. Hoe ergerlijk is het niet dat Alistair tegenwoordig zoveel rijker, succesvoller en gelukkiger lijkt dan Joe? Joe woont nog steeds in dezelfde armoedige wijk.

Het is zelfs behoorlijk moeilijk om sympathie op te brengen voor die zenuwachtige en vreselijk verongelijkte Joe. Hij was het slachtoffer in '75, maar als het aan hem ligt gaat het moorden gewoon door.

Intens

Alistair Little en Joe Griffin bestaan echt, al hebben ze elkaar in werkelijkheid nooit ontmoet. Scenarist Guy Hibbert sprak uitgebreid met de twee en deed voor eerdere films veel interviews met slachtoffers van IRA-bomaanslagen (in Omagh van Peter Travis), kindermishandeling (No Child of Mine) en Bosnische scherpschutters.

Zijn precieze, naar het weerbarstige, complexe leven getekende scenario is de grootste kracht van Five Minutes of Heaven. Nesbitt heeft daarnaast een mooi filmdebuut. Neeson bewijst - na flauwekulrollen in The A-team en Clash of the Titans - dat hij eigenlijk gemaakt is voor dit soort intense dramafilms.

Net als Hirschbiegel trouwens. De regisseur verwierf in 2004 wereldfaam met Der Untergang, over de laatste dagen van Adolf Hitler. Drie jaar later gooide hij zijn reputatie te grabbel met The Invasion, een sciencefictionzeperd met Nicole Kidman. Die film is hem dan bij deze vergeven.

In 7 zalen