Fraaie maar ook schematische en afstandelijke sf-film over een stervende man (Jared Leto) die de keuzes van zijn leven overdenkt.

Met het prachtige Toto le Héros maakte Jaco van Dormael in 1991 een verpletterend speelfilmdebuut. Hij bewees zijn talent vijf jaar later met Le Huitième Jour, maar daarna bleef het jaren stil rond de Belgische regisseur.

Veertien jaar na zijn vorige film keert hij eindelijk terug met het door hemzelf geschreven Mr. Nobody.

Sterfbed

Dat Van Dormael veel werk in de film heeft gestoken, is meteen duidelijk. De film, die in de toekomst speelt, ziet er weer prachtig uit en ook het script is zeer doordacht.

Het centrale personage, de door Jared Leto gespeelde Nemo Nobody, de oudste man ter wereld die op zijn sterfbed de keuzes van zijn leven overdenkt.

Reporter

Mr. Nobody is in deze toekomstvisie de laatste sterfelijke mens op aarde, dus zijn sterfbed wordt door de media met grote belangstelling gevolgd.

Bekijk de trailer

Een reporter weet door te dringen tot de ziekenhuiskamer waarin Nobody ligt. Aan deze reporter vertelt de stervende oude man zijn levensverhaal.

Keuzes

Het leven van Nemo Nobody werd bepaald door keuzes en spelingen van het lot. Niet voor niets woonde hij in een plaatsje dat Chance heet.

Hij moet al jong kiezen voor zijn vader of zijn moeder, en later tussen drie meisjes: op de een is hij verliefd, maar zij niet op hem; op de tweede is hij niet verliefd, maar zij wel op hem; in het derde geval is het wederzijds.

Schematisch

Mocht dat schematisch klinken, dan klopt dat: het script van Mr. Nobody zit vol met dit soort bijna mathematische ingrepen. Daar komt dan ook nog eens bij dat elk van de drie meisjes een eigen basiskleur meekrijgt.

Dat is allemaal heel fraai om te zien, maar omdat het zo bedacht overkomt maakt het de film ook afstandelijk.

Rafelrandjes

Mr. Nobody doet denken aan The Curious Case of Benjamin Button, maar die film was minder afstandelijk. Dat Jared Leto de helft van de film in old age make up doorbrengt helpt ook niet mee.

Mr. Nobody is zeker een bijzondere film, maar ook kil omdat de rafelrandjes van het leven ontbreken. Van Dormael heeft te lang over zijn film nagedacht en bewijst vooral dat je je film ook té mooi kan maken.