Keiharde en licht hysterische Franse gangsterfilm waarin Jean Reno spectaculair wraak neemt. Vol actie maar ook sadistisch en sentimenteel.

Gangsterfilms zijn allang niet meer het exclusieve domein van Amerikaanse en Italiaanse filmmakers.

Het tweedelige Franse gangsterepos Public Enemy Number 1 bewees vorig jaar dat ook Frankrijk kan bogen op een respectabele gangstertraditie.

Dat tweeluik flopte helaas in Nederland, maar desondanks probeert ook The Immortal met een Engelse titel het publiek naar een Franse film te lokken. Pourquoi?

22 kogels

Met Jean Reno hebben de makers in elk geval een hoofdrolspeler wiens tronie ook buiten Frankrijk bekend is. Reno speelt Charly Matteï, een gangster in ruste die de maffia van Marseille achter zich denkt te hebben gelaten.

Tot hij op een kwade dag in een parkeergarage 22 kogels in zijn lijf krijgt gepompt. Had hij maar niet naar klassieke muziek moeten luisteren in zijn auto: altijd een slecht voorteken in een gangsterfilm.

Gangstereed

Matteï wordt voor dood achtergelaten, maar knapt op wonderbaarlijke wijze op en is daarmee de onsterfelijke uit de titel geworden. Uiteraard wil de politie weten wie er achter de aanslag zit, maar Matteï zal nooit iemand verlinken.

Temeer daar hij ooit met twee vrienden een gangstereed heeft gezworen: vrienden tot in de dood. En Matteï houdt zich daaraan, ook wil een van die jeugdvrienden hem blijkbaar dood hebben.

Theatraal

Maar de gangster in ruste gooit zijn erecode overboord wanneer een van zijn vrienden op beestachtige wijze wordt afgeslacht.

In een theatrale scène bezoekt hij zijn gangsterrivaal, met de belofte dat hij ze één voor één zal afslachten. Niet nu, maar zodra ze het niet verwachten. En Matteï mag dan zijn erecode hebben verworpen, hij is nog altijd een man van zijn woord.

Le Godfather

The Immortal wil een tweede Godfather zijn, te oordelen aan het affiche. De film lijkt echter meer op de hysterische films van Tony Scott, waarin de camera geen moment stil staat.

En net als in Scotts Man on Fire staat ook in The Immortal eerwraak centraal, uitgevoerd door iemand die niet kapot te krijgen is. Dat Matteï zo snel opknapt na 22 kogels te hebben getrotseerd staat nogal haaks op het felle realisme in de rest van de film.

Sadisme en sentiment

Dat realisme schurkt soms tegen sadisme aan, terwijl Berry ook het sentiment niet schuwt, zeker wanneer er kinderen in het spel zijn.

Het is dat er Frans wordt gesproken in The Immortal, anders zou je zweren dat je naar Amerikaanse B-film zit te kijken. Van The Godfather heeft The Immortal alleen de clichés en niet de ziel overgenomen.

In 13 zalen