Science fiction-thriller over vermeende ontvoeringen door buitenaardse wezens. Met Milla Jovovich en ‘echt’ archiefmateriaal.

Sinds Close Encounters of the Third Kind (1977) is de filmliefhebber op de hoogte van de diverse vormen van ontmoetingen, encounters, met buitenaardse wezens. De eerste soort is het zien van een UFO, bij de tweede soort wordt bewijs vastgelegd, en de derde is het daadwerkelijk ontmoeten van een alien, zoals in Close Encounters of the Third Kind gebeurde.

Alien abductions

De vierde vorm is er een waarbij de aardbewoner wordt ontvoerd door buitenaardse wezens. Die soort kwam niet aan bod in Close Encounters, dat is meer het terrein van The X-Files. The Fourth Kind gaat dieper in op deze alien abductions, waarbij er alles wordt aan gedaan om de suggestie te wekken dat het echt gebeurd is.

Uilen

Aan het begin van The Fourth Kind stelt Milla Jovovich zich aan de bioscoopbezoeker voor en zegt ze dat dit een dramatisering is, maar gebaseerd op ware gebeurtenissen. Jovovich speelt Abigail Tyler, een psychiater uit Alaska die in 2000 een hoop patiënten in de praktijk kreeg met slaapproblemen. Ze hadden allemaal nog iets gemeen: ’s nachts werden ze aangegaapt door een uil.

Hypnose

Onder hypnose blijkt er meer aan de hand te zijn en wanneer na een heftige sessie een patiënt zijn gezin uitmoordt en zelfmoord pleegt komt Abigail in aanraking met de plaatselijke politie (Will Patton) die dat hypnotiseren maar niets vindt. Toch blijft ze geloven dat er meer aan de hand is. Temeer daar haar man spoorloos is verdwenen, en hij is niet de enige uit de buurt.

Groezelig

Net zoals Paranormal Activity maakt The Fourth Kind gebruik van zogenaamd archiefmateriaal om de authenticiteit te benadrukken. Maar waar Paranormal Activity ervoor koos om alles in groezelig video te vertonen, combineert The Fourth Kind ‘archiefbeeld’ met een goed uitgelichte dramatisering, inclusief geluidseffecten. Tja, het oog wil ook wat: de ‘echte’ Abigail Tyler lijkt ook niet op fotomodel Milla Jovovich.

Schrikeffecten

Dat switchen is niet geheel overtuigend – de keuze van de maker van Paranormal Activity was duidelijker. Maar de vet aangezette sfeer en de goed getimede schrikeffecten maken dat deels goed. En zoals altijd in dit genre is het aan de kijker om te geloven of het getoonde ‘archiefmateriaal' op waarheid berust.

Trailer

In 20 zalen