Lekker losse familiefilm waarin ADHD-er Max op een eiland belandt dat wordt bewoond door vriendelijke monsters.

Door het succes van de high-tech sf van Avatar zou je bijna vergeten dat er ook nog gewoon degelijk handwerk bestaat om sprookjes tot leven te wekken. Dat is wat Spike Jonze (Being John Malkovich) doet in Where the Wild Things Are, gebaseerd op het populaire kinderboek van Maurice Sendak uit 1963.

ADHD

Dat boek, in Nederland bekend onder de titel Max en de Maxi-Monsters, telt slechts tien zinnen, normaliter bij lange na niet genoeg voor een speelfilmversie. Maar Jonze richtte zich samen met co-scenarist Dave Eggers op de belevingswereld van Max, een fantasievolle jongen van negen die behoorlijk last van ADHD heeft.

Wolvenpakje

Hij drijft zijn moeder (Catherine Keener) op een avond zo tot waanzin met zijn wolvenpakje dat ze hem zonder eten naar bed stuurt. Kwaad rent Max weg, niet naar zijn slaapkamer, maar naar buiten. Daar klimt hij in een boot, vaart weg en landt op een eiland met monsters. Ze zijn vriendelijk maar lomp en vooral onberekenbaar.

Koning Max

Max weet ze met zijn fantasie wijs te maken dat hij een koning is en dus niet mag worden opgegeten. Hij belooft zijn onderdanen gelukkig te maken, verzint spelletjes en laat een fort bouwen. Maar vooral de nukkige Carol (stem van James Gandolfini) is niet tevreden. Zo leert Max dat er aan daden en beloftes consequenties zijn verbonden.

Mooie monsters

Where the Wild Things Are is een heerlijke familiefilm die nergens zoetig wordt. Max Records (zo heet hij echt) is innemend als de drukke Max. De monsters zijn prachtig gemaakt door de Jim Henson Company, ook makers van onder meer de Muppets. Ze zijn gigantisch maar hun gelaatsuitdrukkingen zijn zeer menselijk en de stemmen passen daar prima bij. En omdat het poppen zijn geloof je dat Max er tussen loopt.

Digitaal compromis

Dat ouderwets handwerk ging niet zonder problemen: bij proefopnames bleken de poppen te zwaar voor de acteurs. De mechanisch gecontroleerde oogbollen en mondhoeken maakten de koppen topzwaar. Uiteindelijk werden de gelaatsuitdrukking digitaal toegevoegd. Het eindresultaat bewijst dat de combinatie van mechanische en digitale technieken een hartverwarmende familiefilm kan opleveren.

Trailer

In 25 zalen