Met prijzen overladen Nederlandse film over een vrouw die wegvlucht naar het Ierse platteland en daar een man (Stephen Rea) ontmoet.

Een van de grote Nederlandse filmsuccessen van het afgelopen jaar, gemeten in prijzen dan, was Nothing Personal. De film won op het festival van Locarno zes prijzen, was goed voor vier Gouden Kalveren (waaronder die voor beste film en beste regie) en won in november weer een prijs op een filmfestival in Sevilla. Dat maakt nieuwsgierig.

Komt Een Vrouw Bij De Boer

Een publiekstrekker van het formaat Komt Een Vrouw Bij De Dokter zal Nothing Personal echter nooit worden, daarvoor is de film veel te weerbarstig. Dat zal zelfs niet lukken als de film zou worden herdoopt in Komt Een Vrouw Bij De Boer - daarmee tevens inhakend op het tv-succes van Boer Zoekt Vrouw. Al zou die titel de lading ook dekken.

Herfstig Ierland

Hoofdpersoon in Nothing Personal is een roodharige vrouw, die haar naam weigert te zeggen. Aan het begin van de film verbrandt ze haar schepen achter zich en verlaat ze Nederland, met achterlating van al haar spullen, om door herfstig Ierland te gaan liften. Waarom ze Nederland verlaat en wie ze achterliet wordt niet verteld.

Idyllisch schiereilandje

In Ierland behelpt ze zich aanvankelijk met kamperen in de kou, maar wanneer ze een huisje op een idyllisch schiereilandje ziet liggen breekt ze in om van het bed en de muziek te genieten. Waarna ze – na het bewust achterlaten van een rode haar - opnieuw haar koude tent opzoekt.

Kluizenaar met smaak

De eigenaar van het huis (Stephen Rea) is een kluizenaar met smaak. Hij nodigt de vrouw uit voor hem te werken in ruil voor zorgvuldig klaargemaakte maaltijden. Ze gaat er op in, op voorwaarde dat ze niets persoonlijks zullen uitwisselen, zelfs geen namen. Maar langzaam ontdooit de vrouw en komt er een toenadering tussen de twee.

Fraai contrast

Nothing Personal laat veel over aan de fantasie van de kijker. De film moet het vooral hebben van mooie beelden van het groene Ierse landschap, waarmee de rode haren van de vrouw een fraai contrast vormen. Het gegeven van de voorzichtige toenadering tussen twee beschadigde zielen is wat sleets, maar wel mooi uitgewerkt. Toch is het eindresultaat gezien de prijzenregen wat mager en dus teleurstellend.

In 16 zalen