Sterke remake van Deens drama over twee broers, hier gespeeld door Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal.

De oorlog in Irak en Afghanistan heeft tot nu toe een aantal sterke films opgeleverd, dat echter nauwelijks een publiek kon vinden. Het geweldige Hurt Locker bijvoorbeeld, dat al vorig jaar in Venetië in première ging, maar onlangs flopte in de VS en hier nog steeds niet is uitgebracht.

In die situatie zou Brothers wel eens verandering kunnen brengen. Het sterke drama heeft immers drie publiekstrekkers in de hoofdrollen: Tobey Maguire, Jake Gyllenhaal en Natalie Portman.

Brødre

Brothers, een remake van het Deense Brødre (2004) van Susanne Bier, speelt zich af in een Amerikaans stadje waar bijna alle mannen bij de marine zitten. Zo ook Sam Cahill (Tobey Maguire), wiens vader in Vietnam vocht. Hij is getrouwd met zijn schoolvriendin Grace (Natalie Portman) en heeft twee schattige dochters.

Bad Apple

Als Sam de all American Hero is dan is zijn broer Tommy (Jake Gyllenhaal) de al even spreekwoordelijke bad apple. Tommy komt net uit de bak, drinkt, zit onder de tatoeages en heeft zo zijn twijfels bij de Amerikaanse aanwezigheid in Irak en Afghanistan. Dat is vloeken in de kerk in huize Cahill, merken we aan de beladen sfeer tijdens het afscheidsdiner voor Sam, tevens een welkomstdiner voor Tommy.

Thuisfront

Sam reist weer af naar Afghanistan, waar hij (in voice over) opmerkt dat het voor hem voelt als thuiskomen. Maar dit keer gaat het mis: zijn helikopter wordt neergeschoten. Sam wordt vermist, dood verklaard en het thuisfront wacht een nare boodschap. Ineens blijft Grace achter met haar twee dochters. En een ouderwetse keuken.

Schaatsen en keuken

Tommy reageert aanvankelijk volkomen verkeerd maar vangt Grace vervolgens broederlijk op. Hij gaat schaatsen met haar dochters en knapt met zijn vrienden de keuken op. De kwaaie broer blijkt dus zo kwaad nog niet. Zou er zelfs een romance kunnen opbloeien? En is Sam trouwens wel echt gesneuveld?

De Niro & Pacino

Brothers had een soort Pearl Harbour kunnen zijn: ook een drama over een driehoekverhouding in oorlogstijd. Dat is het gelukkig niet geworden, omdat de Ierse regisseur Sheridan Hollywoodsentiment buiten de deur houdt. Zijn film herinnert eerder aan de sterke jaren ’70 van de Amerikaanse film, want Maguire lijkt met zijn opgeschoren hoofd op Robert De Niro in Taxi Driver terwijl Gyllenhaal voor een jonge Al Pacino kan doorgaan. Geen beroerd vergelijkingsmateriaal.

In 56 zalen