Schandaalfilm van het festival van Cannes. Rouwend echtpaar trekt zich terug in boshut, waar de gereedschapskist wordt aangesproken.

Regisseur Lars von Trier (Breaking the Waves, Dancer in the Dark, Dogville) maakte op het filmfestival van Cannes afgelopen mei zijn reputatie als beroepsprovocateur weer uitstekend waar.

Zijn nieuwe film Antichrist kwam hem op boegeroep én hoongelach te staan. Maar ook zijn reputatie als vrouwenhater deed hij weer eer aan.

Vrouwenhater

Vrouwen komen er in de films van Von Trier zelden goed vanaf: ze worden verkracht, vernederd, vermoord of verblind.

Denk maar aan Emily Watson in Breaking the Waves, Nicole Kidman in Dogville, of Bryce Dallas Howard in Manderley. Björk had na Dancer in the Dark zelfs zo genoeg van de manipulatieve spelletjes van Von Trier dat ze het acteren geheel afzweerde.

Penetratie

Het is ook veelzeggend dat de titel ‘Antichrist’ wordt geschreven met een vrouwenteken op de plaats van de laatste T. De vrouw is dus de duivel, in Von Triers optiek.

Toch begint Antichrist paradijselijk, met een vrijpartij in ultra-slowmotion. Dat daarbij een penetratie in close up te zien is danken we weer aan Von Triers puberale provocatiedwang.

Rouw, pijn en wanhoop

De naamloze man (Willem Dafoe) en vrouw (Charlotte Gainsbourg) gaan zo in hun vrijpartij op dat ze niet op hun zoontje letten. Die valt, gefascineerd door sneeuwvlokken, zijn dood tegemoet, eveneens in kunstzinnig slowmotion. Waarna drie beeldjes de gevoelens van de ouders samenvatten: grief, pain en despair, rouw, pijn en wanhoop.

Eden

In het kader van de rouwverwerking trekt het echtpaar zich terug in een boshutje genaamd ‘Eden’, hoewel de vrouw doodsbang is voor de bosrijke omgeving.

Maar dat is juist goed, beweert de man, die therapeut van beroep is en nooit een spoor van zijn eigen verdriet toont. In tegenstelling tot de vrouw die steeds hysterischer wordt.

Gereedschapskist en genitaliën

Aangezien de faam de film al meteen na de allereerste vertoning in Cannes is vooruitgesneld weet u wellicht al waar dat op uitdraait: een bloedbad met behulp van de volledige gereedschapskist, waarbij ook de genitaliën niet worden ontzien.

Saw deel zoveel is er niets bij en zelfs voor geharde horrorfans is het even slikken.

Gesplatter maar saai

Door het spectaculaire splatterwerk aan het slot veert de toeschouwer wel weer op, want Antichrist is zeker in het middengedeelte een doodsaaie praatfilm, ondanks vreemde verschijningen zoals pratende dieren (‘Chaos heerst!’).

Antichrist is vooral een film vol opzichtige provocaties, en er is geen betere provocatie in retour dan deze naar schandaal hengelende film een brave drie sterrenwaardering te geven.