Geslaagde verfilming van het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst over een jeugd te midden van drinkebroers.

België is er al uit: het land stuurt De Helaasheid der Dingen naar de Oscars. Een dappere keuze, waar het brave Soeur Sourire de voor de hand liggende keuze zou zijn geweest.

Met naakt fietsende alcoholistische personages is De Helaasheid zeker geen panklare Oscarfilm, maar wel een heel vermakelijke tragikomedie.

Dimitri Verhulst

De film is losjes gebaseerd op het autobiografische boek van Dimitri Verhulst, over zijn jeugd met een alcoholistische vader en zijn al even drankzuchtige broers. Heet de familie in het boek nog gewoon Verhulst, in de film heten ze Strobbe. En voor de verfilming werd de structuur van het boek ook nog eens flink omgegooid, met goedvinden van de schrijver overigens.

Reetveerdegem

Centraal personage is Gunther Strobbe, als puber gespeeld door Kenneth Vanbaeden, en als volwassene door Valentijn Dhaenens. Hij groeit op in het Vlaamse gat Reetveerdegem, in het huis van zijn oma.

Diens vier zoons – waaronder dus de vader van Gunther - wonen ook nog steeds thuis. Ze komen hun dagen door met drinken en zingen van schunnige liedjes en het werk van Roy Orbison.

Wedstrijd naaktfietsen

Het onaangepaste gedrag van vader ‘Cel’ en de drie nonkels levert hilarische scènes op, zoals een wedstrijd naaktfietsen dwars door het dorp. Een ander gezelschapspel waarbij drank en fietsen op creatieve wijze wordt gecombineerd is de Tour de France als drinkspel, met bier voor de gewone etappes en sterke drank voor de bergetappes.

Nest

Gunther beschouwt het huis aanvankelijk ook als een rommelig maar warm en vooral vrolijk nest. Maar wanneer de kinderbescherming poolshoogte komt nemen begint het Gunther langzaam te dagen dat hij het huis zal moeten verlaten om meer van zijn leven te maken.

De beelden van de tobbende volwassen Gunther maken al duidelijk dat dit nog niet is meegevallen.

Ex-Drummer

De Helaasheid der Dingen doet met zijn scherpe humor aanvankelijk denken aan Ex-Drummer, de verfilming van het boek van Herman Brusselmans.

Deze boekverfilming is echter beter omdat Van Groeningen niet blijft hangen in gemakkelijk cynisme. Hij weet zelfs van de vier drinkende broers echte personages te maken, met hun eigen tragiek. Daardoor weet De Helaasheid ook nog te ontroeren.

In 14 zalen