Abrazos Rotos – Pedro Almodóvar

Tikje tegenvallend thrillerdrama waarin Pedro Almodóvar opnieuw Penélope Cruz regisseert, maar zo mooi als Volver wordt het niet.

De Spaanse regisseur Pedro Almodóvar heeft met Volver (2006) de carrière Penélope Cruz gered.

Cruz was in Hollywood afgezakt naar B-films als Sahara en Bandidas. Almodóvar, die haar eerder in onder meer Todo Sobre Mi Madre (1999) had geregisseerd, wist dat ze beter kon en gaf haar de hoofdrol in Volver.

Het betekende een keerpunt voor Cruz’ carrière die dit jaar met een Oscar werd bezegeld, voor haar rol in de Woody Allenfilm Vicky Cristina Barcelona.

Herhalingsoefening

Almodóvar en Cruz werkten opnieuw samen voor Abrazos Rotos (Broken Embraces), dat op het filmfestival van Cannes in première ging, net als Volver drie jaar terug. Toen was de ontvangst zeer enthousiast, maar dit keer nogal lauw. Abrazos Rotos bevat weliswaar veel vaste Almodóvar-elementen, maar heeft juist daarom te veel weg van een herhalingsoefening.

Flashback

In het verhaal, dat met veel flashbacks wordt verteld, speelt Cruz de rol van Lena, een callgirl die ooit droomde van een carrière als actrice. Een rijke klant, Ernesto Martel, beloofde haar droom waar te maken en wierp zich, in ruil voor haar trouw, op als filmproducent. Maar Lena, die niet van Martel hield, kreeg een affaire met de regisseur, Mateo Blanco.

Blinde scriptschrijver

Tot zover het verleden; in het heden is Blanco (mooie rol van Lluis Homar) een scriptschrijver die onder het pseudoniem Harry Cain scripts aflevert.

Hij krijgt daarbij hulp van zijn assistente Judit en haar zoon Diego, want Cain/Blanco is blind geworden door een ongeluk veertien jaar eerder. Wat er toen precies is gebeurd blijft lang een mysterie.

Almodóvar-elementen

Abrazos Rotos zit vol typische Almodóvar-elementen. De visuele weer prachtige film is een raamvertelling die speelt in het artistieke milieu; er zijn personages met een dubbele identiteit; en over (homo)seksualiteit wordt niet moeilijk gedaan.

De film-in-een-film, Girls and Suitcases, is bovendien een wel heel letterlijke remake van Almodóvars eigen Women on the Verge of a Nervous Breakdown (1988).

Fraaie Cruz

Maar al die verwijzingen onderstrepen dat Almodóvar betere films heeft gemaakt. Dat ligt vooral aan het script, dat een simpel verhaal nodeloos ingewikkeld vertelt.

Aan Cruz ligt het in elk geval niet: ze ziet er zoals altijd prachtig uit, zowel donker als blond, en weet ook raad met de dramatische en de komische scènes.

Helaas levert haar inzet dit keer niet meer dan een aardige Almodóvar op, en geen klassieker als Volver.


In 23 zalen

Tip de redactie