The Taking of Pelham 1-2-3 – Tony Scott

Actiefilm waarin John Travolta de passagiers van een metro gijzelt en onderhandelt met Denzel Washington. Dialogen beter dan de actie.

The Taking of Pelham 1-2-3 is een cultfilm uit 1974 over de gijzeling van een metro in New York.

De film, met Robert Shaw als gijzelnemer en Walter Matthau als de rechercheur die met hem onderhandelt, is een bescheiden cultklassieker.

Quentin Tarantino ontleende het idee om de bankovervallers uit Reservoir Dogs de namen van kleuren (Mr Blue, Mr Brown) te geven aan de originele Taking of Pelham 1-2-3.

Travolta & Washington

In de nieuwe versie zijn de kleurennamen verdwenen: het huidige publiek zou kunnen denken dat Tony Scott het van Reservoir Dogs heeft gepikt.

Gebleven is de metrokaping in New York, en John Travolta speelt nu de schurk die de gijzeling leidt.

Hij onderhandelt met Denzel Washington, niet in de rol van rechercheur, maar van een doodgewone metrowerknemer die toevallig de pech had de telefoon op te nemen.

Sukkel

Die wijziging maakt de film prikkelender, want Washington is geen geharde onderhandelaar, doch een doorsnee sukkel waarmee schurk Ryder (Travolta) het prettig vindt te praten.

Zeker wanneer hij erachter komt dat de door Washington gespeelde Walter (die voornaam is een ode aan Walter Matthau) nog wat lijken in de kast heeft.

Dan weet Ryder dat hij de juiste man beet heeft.

Prima bereik

Ryder komt daarachter omdat hij de naam van zijn telefonische tegenstander googelt. Hij heeft namelijk prima bereik op zijn laptop, terwijl hij toch tientallen meters onder de grond zit.

En ook onder de gegijzelde passagiers is iemand met en laptop die erin slaagt beelden van de gijzeling door te sturen naar een nieuwszender.

Het zijn dit soort praktische onwaarschijnlijkheden die de film ondergraven.

Stuksnijden en blikschade

Daar komt bij dat Tony Scott, met wie Washington eerder snel gesneden thrillers als Man on Fire en Déjà Vu maakte, de neiging heeft zijn film stuk te snijden alsof hij een videoclip aan het maken is, en ook nog vol te stoppen met nutteloze actie.

Zo valt de meeste blikschade te noteren bij een politieactie waarbij losgeld dwars door New York moet worden vervoerd. Kan die Newyorkse politie echt zo slecht rijden of moest er nog wat extra actie aan de film worden toegevoegd?

Aan de lijn

De routineuze actiescènes zijn bovendien overbodig, want de sterkste en spannendste scènes van de film zijn die waarin Travolta en Washington aan de telefoon onderhandelen.

James Gandolfini en John Turturro krijgen in bijrollen te weinig te doen om indruk te maken.

Vergeet de hele metrolijn en alle andere verhaallijnen: Pelham 1-2-3 is op zijn best wanneer Washington en Travolta elkaar aan de lijn hebben.

In 70 zalen

Tip de redactie