Nostalgische, muzikale feelgood-movie over radiopiraten eind jaren zestig. Met Philip Seymour Hofmann, Bill Nighy en Rhys Ifans.

Richard Curtis is de ongekroonde koning van de Britse feelgood-movie. Hij schreef de scripts voor Four Weddings and a Funeral, Notting Hill, de beide Bridget Jones-films, de beide Bean-movies én Love Actually.

Met die laatste komedie debuteerde hij tevens als regisseur. Zijn films blinken uit door herkenbare personages, gevatte dialogen en sentiment dat dankzij een welgeplaatste grap nét niet over het randje gaat.

Zeezenders

Die beproefde formule past hij nu toe op wat je zijn eerste kostuumfilm zou kunnen noemen, The Boat that Rocked. De film speelt in 1966-1967, toen de Britse pop een bloeitijd doormaakte. Helaas was van de Beatles, Stones, Kinks en Who op de BBC radio slechts mondjesmaat iets te horen. Gelukkig zonden radiopiraten vanaf zeezender wél 24 uur per dag Britse pop uit, en ze waren dan ook mateloos populair.

Radio Rock

The Boat that Rocked toont het wel en wee van zeezender Radio Rock. Onder de bezielde doch benevelde leiding van Quentin (Bill Nighy, de oude rocker uit Love Actually) worden uitzendingen verzorgd door de Amerikaanse schreeuwlelijk The Count (Philip Seymour Hofmann), de dikke rokkenjager Dave (Nick Frost), de zachtmoedige Simple Simon (Chris O’Dowd) en de irritante grapjas Angus The Nut (Rhys Darby).

Seks & drugs & rock and roll

Nieuweling aan boord is de van school geschorste Carl (Tom Sturridge), die door zijn moeder voor straf naar de boot is gestuurd. ‘Spectaculaire vergissing’ grinnikt Quentin, de peetvader van Carl. Want de boot staat bol van de seks & drugs & rock and roll. Dat Carl aan boord zijn maagdelijkheid zal verliezen, is slechts een kwestie van tijd.

Britse waarden

Maar ver van ‘the boat that rocked’ worden plannen beraamd de zeezenders tot zwijgen te brengen. Minister Dormandy (karikaturale rol van Kenneth Branagh) is desnoods bereid daarvoor een speciale wet aan te nemen, want de radiopiraten overtreden geen bestaande wet. Maar in zijn ogen zijn ze een bron van alles wat de Britse waarden bedreigt.

Feelgood

The Boat that Rocked mikt schaamteloos op nostalgie en feelgood maar doet daar ook niet moeilijk over. Als er al ruzie aan boord is, wordt dat met een spelletje waaghalzerij beslecht, en ook ruzies over vrouwen duren nooit langer dan één scène.

Curtis ziet de jaren zestig door een roze bril, maar zijn muzikale komedie is zo aanstekelijk dat je daar onmogelijk cynisch of chagrijnig over kan worden.

Vier sterren

Vanaf 16 april in meer dan 80 zalen