Frost/Nixon – Ron Howard

Boeiend kijkje in de spannende verbale confrontatie tussen een afgezette president en een ijdele talkshowhost.

De jaren zeventig blijven stof voor interessante films opleveren. Alleen al deze week gaan er twee films uit die zich grotendeels in die periode afspelen: Frost/Nixon en Public Enemy Number One.

De eerste gaat over een publiek figuur die een schurk bleek te zijn, de tweede over een schurk die juist een held van het publiek werd.

Watergate

Voor wie de jaren zeventig niet heeft meegemaakt vat Howard tijdens de optiteling het Watergate-schandaal nog even bondig samen, van de inbraak tot het aftreden van Nixon in 1974.

Omdat zijn opvolger president Ford hem van rechtsvervolging ontsloeg, heeft Nixon zich nooit tegenover het Amerikaanse volk hoeven verantwoorden.

Talkshowhost

De Britse talkshowhost David Frost ziet met het interviewen van Nixon zijn kans om door te breken bij het Amerikaanse publiek.

Het is hem er in eerste instantie niet om te doen Nixon (Frank Langella) alsnog te laten bekennen; de ijdele Frost (Michael Sheen, eerder te zien als Tony Blair in The Queen) gaat het vooral om de roem.

Boer met kiespijn

Nixon op zijn beurt houdt wel van stevige discussie, maar hij zegt in de eerste plaats toe om het geld: hij krijgt zes ton voor het interview, waarvan twee ton vooruit.

Die twee ton moet Frost met een lach als een boer met kiespijn uit eigen zak betalen, want hij heeft nog geen Amerikaanse tv-zender bereid gevonden de interviews aan te kopen.

Oplopende kosten

Intussen gaan de voorbereidingen door en lopen de kosten verder op. Frost schakelt twee adviseurs in (smakelijke rollen van Oliver Platt en Sam Rockwell) die logeren in een peperduur hotel.

Ondertussen probeert Frost zijn toekomstige interviews te slijten en vindt hij ook nog tijd galapremières af te lopen met zijn nieuwe vriendin (Rebecca Hall).

Verbale bokswedstrijd

Zo laat Howard de spanning oplopen tot de interviews eindelijk beginnen. Dan zijn de stellingen zo fanatiek ingenomen dat de confrontatie veel weg heeft van een verbale bokswedstrijd, inclusief vuil spel en schijnbewegingen.

Dat de interviews zijn verdeeld over vier ‘rondes’ maakt de vergelijking met een boksmatch compleet.

Spannend

Howard toonde al met Apollo 13 aan, dat hij prima een spannende film kon maken van een overbekende gebeurtenis.

In Frost/Nixon doet hij dat weer, met slechts twee grote ego’s en een handjevol adviseurs. Het levert een allesbehalve saaie film op, vooral dankzij de beide hoofdrolspelers, die dezelfde rollen eerder in het theater speelden.

Vier sterren

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie