Last Stop 174 – Bruno Barreto

Braziliaans drama over een jongen uit de sloppenwijken die voor galg en rad opgroeit. Intens, maar we hebben het eerder en beter gezien.

De Braziliaanse Cidade de Deus had in 2002 een verpletterend effect. De film gaf een compromisloos beeld van het gewelddadige leven in de sloppenwijken van Rio de Janeiro. De film van Fernando Meirelles kreeg vier Oscarnominaties én een trits navolgers, die ook dankbaar inhaakten op het leven in de favelas, zoals Tropa de Elite (2007).

 

Buskaping

Ook Last Stop 174 speelt weer in en rond de sloppenwijken van Rio de Janeiro, al heeft de film ook een andere belangrijke inspiratiebron: de kaping van bus 174 door een opgefokte straatjongere in 2000.

Over die gebeurtenis werd in 2002 al een documentaire gemaakt, maar deze op feiten gebaseerde speelfilm gaat in op de omstandigheden die de kaper wellicht tot zijn wanhoopsdaad dreven.

 

Slumdog baby

Last Stop 174 volgt twee jongens uit de sloppenwijken, die door hun geboorte feitelijk al veroordeeld zijn tot een leven vol geweld. Alessandro werd als baby weggehaald bij zijn verslaafde moeder door een dealer die hem als onderpand meenam. En Sandro belandde op straat nadat zijn moeder werd vermoord in de bar waar ze werkte.

 

Lijmsnuiver

De film concentreert zich vooral op Sandro, die na een veelbelovende doorstart in een pleeggezin toch op straat belandt. Van lijm snuiven stapt hij al snel over op coke, een verslaving die hij met straatroof probeert te bekostigen. Hij droomt ervan ooit een carrière als rapper op te starten, want hij heeft duidelijk talent.

 

In de Here

Ondertussen is de moeder van baby Alessandro afgekickt en in de Here. Ze is vastbesloten haar zoon terug te vinden en wanneer ze de rappende Sandro op televisie ziet in een reportage over straatkinderen weet ze zeker dat hij haar verloren zoon is.

Zal ze hem vinden? Zal ze dan nog denken dat hij haar zoon is? Hoe zal Sandro, die weet dat ze zijn moeder niet is, reageren? En hoe zit het met die bus 174?

 

Déjà vu

Last Stop 174 is een heftige en realistische film, die af en toe een sprankje hoop biedt, om die vervolgens resoluut de kop in te drukken. Er wordt ook goed in gespeeld, maar de film lijdt helaas toch onder het déjà vu-effect: we hebben het al eerder gezien, en beter – met name in het nauwelijks te overtreffen meesterwerk Cidade de Deus.

Tip de redactie