Mozaïekfilm over de moeizame multiculturele samenleving in Nederland. De hoge pretenties worden niet altijd waargemaakt.

Het succes van Shouf Shouf Habibi drie jaar geleden was een bewijs dat er ook in Nederland leuke multi-culti-komedies gemaakt konden worden, zoals pakweg Zweden al had gedaan met Jalla Jalla! Een sequel zat al in de planning, maar na de moord op Theo van Gogh hadden de makers even geen zin meer in een vrijblijvende multi-culti-komedie over hedendaags Nederland. Shouf Shouf werd wel in twee tv-series voortgezet, terwijl de makers van Het Schnitzelparadijs dankbaar aan de haal gingen met het pionierswerk van de Shouf Shouf-club. Ter Heerdt en Mimoun Oaïssa gingen een serieuze stap verder met Kicks: de Nederlandse Crash zeg maar.

Want net als in die Oscarwinnaar van vorig jaar lopen een groot aantal verhalen over vooroordelen en racisme door elkaar heen. En ook hier schiet een iets te schietgrage blanke agent per ongeluk een niet-blanke neer omdat hij vermoed dat deze gewapend is. Het voorval vindt pas halverwege de film plaats, maar werpt zijn schaduw al vanaf het begin vooruit- het zit als het ware in de lucht.

Boulahrouz en Boudewijn de Groot

Maar eerst leren we de voornaamste hoofdrolspelers kennen. Marouan (Mo Chaara) is als Nederlandse Marokkaan zo ingeburgerd als het maar kan: hij dient als sergeant in het leger de Nederlandse koningin. Zijn vrienden noemen hem spottend Boulahrouz, naar de Marokkaanse voetballer die voor het Nederlands elftal koos.

Zijn verloofde Aaliyah (Maryam Hassouni) draagt ook al een uniform: ze is agente in opleiding en is zodoende bij de schietpartij aanwezig waar haar collega Frank (Marcel Musters) het dodelijke schot lost. Het slachtoffer is Redouan (Illiass Ojja), een opgefokte puber die is ontslagen in de supermarkt waar hij werkt. Maakt niet uit: eigenlijk wil hij rapper worden, en onder invloed van de radicale Karim (Iliass Adab) rapt hij doodleuk antisemitische nummers.

Redouans broer Saïd (een afgetrainde Mimoun Oaïssa) is een kickbokser die jonge Marokkaantjes met hun agressie leert om te gaan. En voor de vrolijke noot zorgt Nordin (Mimoun Ouled Radi); letterlijk, want deze Idols-wannabe zingt voortdurend nummers van Boudewijn de Groot, wat erg grappig uitpakt.

Tuttig en potsierlijk

Lopen er ook nog niet-Marokkanen rond in Kicks? Jawel, maar die zijn veel minder goed uitgewerkt. Zo lopen er liefst drie hoogblonde tutjes rond die niet goed weten wat ze met hun leven willen.

Kim (Hadewych Minis) zet het in haar hoofd een Echte Allochtoon te leren kennen (wat geestig uitpakt, maar in feite erg potsierlijk is); Lisette (Eva Duijvestein) raakt op haar dertigste verjaardag in een vroege midlife-crisis en Denise (Chantal Janzen) krijgt als vriendin van Saïd te weinig tekst om duidelijk te kunnen maken wat ze wil.

Reclamemaker Wouter (Roeland Fernhout) slaat daarentegen weer volkomen door in zijn bedoelingen: hij wil een film maken over de huidige toestand in Nederland, en is bereid daar zonodig echte asielzoeksters voor te laten misbruiken.

Kicks is uit balans doordat niet alle personages goed genoeg zijn uitgewerkt. Toch verdient Kicks sympathie doordat de film niet gemakzuchtig voortborduurt op het vrolijke Shou Shouf-toontje. Ja, Ter Heerdt heeft flinke pretenties en nee, die worden niet geheel waargemaakt, maar er valt ook nog genoeg te lachen. In de bioscoop waar ik de film in een voorpremière zag, joelde de beoogde doelgroep vrolijk mee toen Marouan van zijn verloofde kreeg te horen dat ze geen maagd meer was en vervolgens flink begon te twijfelen.

Maar de zaal raakte aan het eind van de film zelf ook in twijfel over het poëtisch bedoelde slot van de film en liet hun ongenoegen ook toen luidkeels merken. Kicks zal dus geen tweede Shouf Shouf worden, maar goed: dat willen de makers ook niet.

Het Parool: * * "Kicks is een verkrampt drama met schematische personages (die) nooit de bureautafel ontstijgen"

De Volkskrant: "De grote kwaliteit van Kicks zit in het vermogen van Ter Heerdt diverse perspectieven naast elkaar te plaatsen"

In 35 zalen