Traag spionagedrama over de CIA in de jaren vijftig. Matt Damon wordt als student geronseld om te gaan spioneren voor Amerika.

In 1993 maakte Robert de Niro zijn regiedebuut met A Bronx Tale, een sfeervolle film waarvoor hij letterlijk dicht bij huis bleef. Want het verhaal over kleine criminelen in de Newyorkse Bronx in de jaren '60 leek wel door Martin Scorsese te zijn gemaakt. The Good Shepherd speelt opnieuw in het recente verleden, maar in heel andere kringen: in het studentenmilieu en de betere kringen.

The Good Shepherd is tevens het verhaal over de beginjaren van de CIA, de jaren vijftig.

Skull and Bones

Hoofdrolspeler Edward Wilson (Matt Damon) sluit zich vlak voor de Tweede Wereldoorlog als student aan bij het geheime genootschap Skull and Bones, een obscuur gezelschap dat er vreemde inwijdingsrituelen op na houdt. Via deze club wordt hij benaderd door een FBI-agent (Alec Baldwin), met de opdracht een professor te schaduwen (Michael Gambon) die wordt verdacht van nazi-sympathieën.

Als Wilson deze opdracht goed volbrengt is hij rijp voor het grotere werk, want Amerika heeft spionnen nodig nu de oorlog is uitgebroken.

Ondertussen heeft Wilson zich op een feestje laten verleiden door de doortastende Clover (Angelina Jolie). Al op hetzelfde feestje laat ze zich door hem bezwangeren en Wilson neemt zijn vaderlijke plichten serieus, dus trouwt hij haar. Wilson is in Londen gesitueerd wanneer zijn vrouw bevalt en het zal tot na de oorlog duren voor hij zijn dan vijfjarige zoontje voor het eerst ziet.

Van een goed huwelijk en een sterke vaderbinding kan dan al geen sprake meer zijn, en daarvoor gaat Wilson ook teveel op in zijn werk.

Want WOII mag dan voorbij zijn, de Koude Oorlog met nieuwe vijand de Sovjet-Unie is in volle gang. De spionagedienst OSS wordt omgevormd tot de CIA, en we volgen Wilson tot aan de mislukte Amerikaanse invasie van de Cubaanse Varkensbaai, in 1961. Met dat incident opent de film ook, en de centrale vraag luidt: wie heeft deze invasieplannen verraden?

Slome spionagefilm

The Good Shepherd is een mix van feiten en fictie. Edward Wilson heeft nooit bestaan, maar de meeste andere gebeurtenissen zijn op waarheid gebaseerd. Dat levert een probleem op, wanneer de oorzaak voor het mislukken van de Varkensbaai-invasie blijkt te zijn terug te voeren op het leven van dit fictieve personage.

The Good Shepherd heeft wel meer problemen, ook al ziet het epos er indrukwekkend uit.

De film is braaf en sfeervol maar ook erg traag: zelden zo'n slome spionagefilm gezien. De vele sappige bijrollen (Baldwin, Gambon, De Niro zelf, John Turturro, Joe Pesci in een korte comeback) houden je bij de les.

Angelina Jolie heeft dan weer een bespottelijke rol: eerst mag ze Matt Damon bespringen om vervolgens de rest van de film de tragische vrouw alleen uit te hangen. En Matt Damon zelf is lang overtuigend, maar helaas niet meer tegen het eind van de film, wanneer hij een veertiger met een volwassen zoon moet voorstellen.

Kortom, een film met problemen, en de lengte is er daar een van. Maar wie houdt van degelijke historische films met een mix van actie en een lesje geschiedenis komt bij The Good Shepherd drie uur lang aan zijn trekken.

Het Parool: "Het probleem van The good shepherd is dat de makers veel aanstippen, maar weinig bevredigend uitwerken."

De Volkskrant: "De onbestemde toon, waarin heldenverering, grote woorden en triomfantalisme ontbreken, maakt The Good Shepherd juist tot een noodzakelijke en actuele film."

In 55 zalen