Sfeervolle thriller met prachtige Tilda Swinton

Dat moederliefde diep kan gaan, toont The Deep End

Swinton toont zich in de openingsscène al kordaat, wanneer ze de oudere minnaar van haar zoon sommeert haar jongen met rust te laten. Dat wil hij best doen, mits er wat geld tegenover staat. Wanneer deze gladjanus 's avonds toch opduikt bij het huis voor een rendez-vous met zoonlief eindigt dit weerzien in een vechtpartij. Zoon rent met een blauw oog weg van het boothuis, niet wetende dat zijn tegenstander lelijk ten val is gekomen.

Lijk

De volgende ochtend vroeg vindt moeder het lijk. Zoon Beau, die nog tobt met zijn homoseksualiteit, wil niet praten over wat er die fatale avond is gebeurd, of hoe hij aan het blauwe oog komt. Moeder trekt haar conclusies, al zijn die anders dan die van de zoon, want hij weet niets van het lijk. Maar moeder dumpt het lijk in het koude diepe water van Lake Tahoe. Ze denkt dat haar problemen daarmee zijn opgelost, maar die beginnen nu uiteraard pas.

The Deep End is een knap geconstrueerde en fraai vormgegeven thriller. Tilda Swinton speelt een prachtrol als de breekbaar ogende maar desondanks keiharde moeder. De personages zijn levensecht, zodat het publiek kan meeleven ('doe dat nu niet!'). Halverwege zit een wending die voor sommige kijkers wat lastig te verteren zal zijn. Maar het overtuigende spel van Swinton maakt het uitermate gemakkelijk om daarin mee te gaan.

Hoewel een thriller natuurlijk een ander genre dan een griezelfilm is, moet The Deep End in The Others net haar meerdere erkennen. Maar in een week met twee van zulke hoogvliegers ga ik daar niet over klagen.

Het Parool

In 10 zalen