Happy Feet - George Miller

Leuke tekenfilm met zingende en dansende pinguïns wordt bijna genekt door een bizarre belerende finale.

March of the Penguins heeft vorig jaar school gemaakt: sindsdien weten bioscoopbezoekers alles over de vreemde broedgewoontes van de pinguïns. Die voorkennis is handig bij het zien van Happy Feet, een soort musicalversie met geanimeerde pinguïns.

Pinguïn-Elvis

De tekenfilm begint meteen swingend, met een kakofonie aan liedjes. Bronstig zingen pinguïns elkaar toe en twee ervan zullen de ouders van de hoofdrolspeler worden. Ma heet Norma Jean en klinkt ook als Marilyn Monroe als ze zingt (met de stem van Nicole Kidman, in een vette knipoog naar Moulin Rouge; Laura Vlasblom doet de Nederlandse stem). Pa heet Memphis en zingt inderdaad als Elvis (Hugh Jackman/Stan Limburg).

En zoals we weten uit March of the Penguins past pa op het ei terwijl ma vis gaat vangen. Maar pa danst graag en laat daarom het ei vallen. Zou dat de reden zijn waarom het kuiken, zodra het uit het ei komt, een beetje anders is? Mumble, zoals het pluizige beestje genoemd wordt, kan in tegenstelling tot de andere pinguïns niet zingen. Hij kan met zijn 'happy feet' wel tapdansen, maar blijft een vreemde eend in de bijt tussen pinguïns die zweren bij hun persoonlijke 'hartelied', zoals ze het noemen.

Pa schaamt zich voor zijn zoon en pas op latere leeftijd leert Mumble (dan met stem van Elijah Wood, in de Nederlandse versie Jamai Loman) swingende pinguïns van een ander ras kennen. Dan krijgt de wat al te sentimentele film meteen vaart, want Robin Williams duikt in twee zeer vermakelijke gedaantes op- als een Spaanstalige pinguïn en als een soort goeroe met een diepe Barry White-stem.

Van lichtvoetig naar pompeus

Happy Feet is grappig, maar wel erg Amerikaans: als iets zielig moet zijn wordt het er weinig subtiel ingepeperd. Maar het blijft vermakelijk om een kudde pinguïns Somebody to Love te zien zingen. In de tweede helft van de film dringt een milieubewuste boodschap zich steeds meer op. Dat lijkt aanvankelijk een beetje propaganda voor de goede zaak, maar tegen het eind van de film draait die zwaar aangezette boodschap de pinguïns bijna de nek om.

Van een musicalversie van March of the Penguins wordt Happy Feet dan An Inconvenient Truth, part 2. Mensen duiken op in de film- geen geanimeerde maar echte, wat een flinke stijlbreuk is. De lichtvoetige film wordt ineens pompeus en belerend en van zingende pinguïns is geen spoor meer. Het is niet erg dat kijkers met dansende poolbewoners naar binnen worden gelokt om ze aan het denken te zetten, maar Happy Feet is maar voor een deel wat de film belooft te zijn. Dat deel is wel erg overtuigend, maar de zure nasmaak van de wijze les na het zoet blijft lang hangen: er had een nóg leukere film in gezeten.

Het Parool:
"Geweldig is de vondst om een animatiemusical te maken. (..)stelt op geestige wijze serieuze kwesties aan de orde" -

De Volkskrant:
"verhaaltje nogal onevenwichtig, technisch ronduit verbluffend" -

In 115 zalen (Nederlandse versie) plus 55 zalen (originele versie)

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie