Flags of our Fathers - Clint Eastwood

Terwijl de Amerikanen in WOII vechten tegen de Japanners wordt op het thuisfront een al even smerige propagandaoorlog gevoerd.

In Nederland is het beeld minder bekend, maar in de VS is het een symbool geworden van heldhaftigheid en doorzettingsvermogen: de foto van zes anonieme mariniers die na hevige strijd de Amerikaanse vlag hijsen op het eiland Iwo Jima, in 1944. Het beeld veranderde in de VS de houding ten opzichte van de oorlog, want het thuisfront was steeds minder enthousiast door het uitblijven van resultaten. Clint Eastwood laat in Flags of our Fathers zien dat de ware toedracht rond de vlag zoveel anders was dat er de term propagandaoorlog op zijn plaats lijkt.

Publiciteitstournee

De raamvertelling van Flags of our Fathers bestaat uit een hedendaagse reporter die bij de overlevenden van de strijd de ware toedracht wil achterhalen. Het gros van de film bestaat uit flashbacks van ruwweg twee gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog: de zware strijd op de stranden van het strategisch belangrijke vulkaaneiland en de publiciteitstournee die drie soldaten ondernamen om oorlogsfondsen te verwerven.

Ze worden onthaald als de helden van de Foto, ook al stonden ze niet alle drie op de foto. Er blijkt wel meer aan de hand met de beroemde foto: de vlag werd in werkelijkheid twee keer gehesen, en de gevechten gingen na deze triomfantelijke daad nog een maand door. Maar zoals de fotograaf van de foto al aan het begin van de film zegt geloven mensen liever eenvoudige beelden dan ingewikkelde verhalen over wreedheid.

De drie helden gaan intussen heel verschillend met de hen toegewuifde roem om. De meest publiciteitsgeile was er niet eens bij; de hospik denkt vooral aan de goede zaak, maar marinier Ira Hayes (Adam Beach) krijgt steeds meer last van zijn geweten tijdens de toer. Dat hij aan het drinken slaat wordt anno 1944 simpel verklaard: Ira is immers van Indiaanse afkomst.

Saving Private Ryan

Eastwood stelt interessante vragen die ook op de oorlog in Irak van toepassing zijn, denk aan het verzonnen heldenverhaal van soldate Jessica Lynch. Cynisme en wansmaak vieren hoogtij tijdens de tournee van de drie helden, die op een bepaald moment zelfs een toetje in de vorm van de berg op de foto krijgen voorgezet.

Minder geslaagd is de nodeloos ingewikkelde vorm waarvoor Eastwood kiest. De raamvertelling is al net zo overbodig als eerder in Eastwoods The Bridges of Madison County. En door de chronologie in oorlogsgebeurtenissen door elkaar te gooien loopt de kijker al snel het risico de draad kwijt te raken.

Daar komt bij dat de bloedige strijd op de stranden van Iwo Jima, hoe vreselijk ook, het onvermijdelijk aflegt tegen de bekende beelden van Saving Private Ryan. Zo leidt de aanpak teveel af van de boodschap, hoe goed die ook bedoeld is. Maar het kan nooit kwaad in het huidige tijdsgewricht vragen te stellen bij militaire heldenverering.

Het Parool:
"Flags of our Fathers (..) zet het mes in valse heroïek. (..) Wij buigen diep voor Eastwood" -

De Volkskrant:
"Bijzonder knap (..) geen zuiver heldhaftige film" -

In 10 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie