Alle begin is moeilijk, maar een middenstuk kan ook een hele klus zijn. Peter Jackson stond opnieuw voor een zware taak toen hij Two Towers moest monteren, het middenstuk van de LOTR-trilogie en daarom in feite een verhaal zonder kop of staart. Hij presteerde het wederom om er een meeslepend epos van te maken, mét een begin en een eind. @@@@

Two Towers begint zonder de verplichte 'korte inhoud van het voorafgaande'. Dat zou ook behoorlijk overbodig zijn, want wie deel 1 niet wilde zien zal heus niet aan deel 2 beginnen. De enige opfrisser is de val van Gandalf, die zijn heldhaftige strijd tegen de Balrog met een fatale duikvlucht leek te moeten bekopen. Maar de wereld van Tolkien is er een van narrow escapes, zo zal blijken. Zaken die je niet doden, maken je immers sterker.

Dat lijkt ook voor Peter Jackson zelf op te gaan, die gemakkelijk onder een project als LOTR had kunnen bezwijken. Maar gesterkt door het succes van The Fellowship of the Ring heeft hij met Two Towers een nog betere episode van de trilogie neergezet.

Het grote voordeel is uiteraard dat het hele arsenaal aan dwergen, hobbits en elfen nu niet meer hoeft te worden geïntroduceerd. Het kan daaraan liggen, maar was ik vorig jaar nog sceptisch, nu leefde ik drie uur lang mee met de uiteenlopende avonturen van de leden van de Fellowship.

Uiteengevallen

Dat samenwerkingsverband was aan het eind van het eerste deel in diverse groepjes uiteengevallen. Boromir is dood, en Gandalf missing in action. Frodo en Sam zijn nog steeds op weg naar de Doemberg, terwijl hun hobbit-maatjes Merry en Pippin gevangen zijn genomen door vervaarlijke Uruk-hai. Die worden op hun beurt weer op de hielen gezeten door Aragorn, de dwerg Gimli en de elf Legolas.

Het uiteenvallen van de Fellowship is paradoxaal genoeg het sterke punt van Two Towers, omdat er nu drie uur lang heen en weer kan worden gezapt van het ene avontuur naar het andere. Dat houdt de vaart erin. Bovendien dienen zich genoeg nieuwe schilderachtige creaturen aan, zoals de gollem, die levensecht uit de computer komt gerold en voor LOTR 2 is wat Dobby voor Harry Potter 2 was: comic relief.

Zorgde in deel 1 de dwerg Gimli in zijn eentje voor de komische noot, desnoods midden in een veldslag, nu neemt de gollem een deel van die taak over. En ook Grima Wormtongue, gespeeld door Brad Dourif, is een aanwinst.

Enten

Voorts wordt het rijk van Rohan geïntroduceerd, en de sprekende bomen. Het eerste verbreedt de epische kant van de trilogie, het tweede draagt bij aan de sprookjesachtige sfeer. Die zou anders wellicht teloorgaan in de aaneenschakeling van slagvelden die Two Towers uiteraard ook is. Het beleg van Rohan beslaat bijna het gehele laatste uur van de film.

Vervelen doet het echter nooit, omdat Jackson zelfs in dergelijke grootscheepse massascènes oog voor detail houdt. Zo was de verbazingwekkende wijze waarop Legolas ergens halverwege de film achterwaarts op een paard springt in de zaal waar ik de film zag goed voor een terecht applausje.

Net als vorig jaar is deze recensie uiteraard overbodig, omdat de trilogie volkomen critic-proof is. Wie al LOTR-volgeling is laat zich immers door niemand weerhouden Two Towers te gaan zien, ook al zou hij door elke recensent worden neergesabeld. Laat het dan wellicht de sceptici een zetje in de goede richting geven dat ook deze scepticus 'om' is, en nu al bijna uitkijkt naar het slotdeel. The Lord of the Rings begint steeds meer de vorm te krijgen van een tijdloos meesterwerk.

In 148 zalen