Met Rush Hour bewees de Aziatische superster Jackie Chan dat hij ook een groot Amerikaans publiek kon aanspreken, mits gecombineerd met een rap-pratende sidekick. Dat pakte dankzij buddy Owen Wilson ook leuk uit in Shanghai Noon, maar in The Tuxedo gaat Chan naast een vlakke Jennifer Love Hewitt lelijk onderuit. @@

The Tuxedo volgt desondanks het vertrouwde stramien van Jackie's Hongkong-aktiekomedies. Ook daarin is Jackie de onhandige schlemiel die tegen wil en dank in een internationaal spionagecomplot wordt betrokken, en zonder enige ervaring de geheim agent moet uithangen. In The Tuxedo begint Chan als taxi-chauffeur met een sikje, maar wordt hij al snel bevorderd tot persoonlijk chauffeur (zonder sik) van een James Bond-look-a-like (Jason Isaacs). Als deze bij een aanslag wordt vermoord neemt Chan zijn plaats in, door per ongeluk de van vele gadgets voorziene smoking van de overleden geheim agent aan te trekken.

Smoking

Deze smoking moet het prijsnummer van The Tuxedo zijn: niet Chan, maar zijn smoking heeft immers de titelrol. Maar alle special effects en trucendozen ten spijt pakt het prijs-pak vooral vervelend uit. En inconsequent, want de ene keer is het zelfdenkend -wanneer Chan van grote hoogte duikelt- de andere keer werkt het slechts indien zorgvuldig ingesteld.

Dergelijke onvolkomenheden neem je in Chans Hongkong-avonturen al snel voor lief, omdat er zoveel vaart en plezier tegenover staat, maar in The Tuxedo heeft Chan een strak keurslijf aangemeten gekregen. Zelfs wanneer hij een James Brown-imitatie weggeeft, wederom dankbaar geholpen door zijn magische kostuum, wil de film maar niet leuk worden.

Borsten

Jennifer Love Hewitt kan als Chans kompaan daar weinig aan redden. Ze mag als geheim agente vooral mooi en pinnig wezen en voortdurend haar borsten onder de aandacht brengen. Het stupide verhaal (iets met een megalomane waterbottelaar) lijkt regelrecht aan Austin Powers ontleend. Peter Stormare probeert als geschifte wetenschapper wellicht een parodie op zijn rolletje in Minority Report te spelen maar blijft hangen in een irritante en schaamteloze schmier-partij.

Nee, de low budget Hongkong-Chan zou hier nog mee weg kunnen komen, maar van deze geldsmijterij had veel meer vermaak verwacht mogen worden. Typerend is dat zelfs de bloopers op de aftiteling -al jaar en dag Chans handelsmerk, voordat iedereen ermee begon- niet leuk zijn. Duidelijk wordt vooral dat Jennifer Love Hewitt haar lach niet kon inhouden tijdens het maken van de film. Helaas kan het publiek deze mislukte aktiekomedie wel uitzitten zonder een mondhoek te laten krullen, of het moet van ergernis zijn.

Het Parool: "Chan is gelukkig aardig op dreef"
De Volkskrant: "van deze onzinnige Bond-imitatie (..) kan ook Chans bekkentrekkerij niets maken"
In 44 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm