Verpletterend drieluik over wereldwijde culturele misverstanden, met onder meer Brad Pitt en Gael Garcia Bernal.

Het kan toeval zijn, maar kort na elkaar zorgen twee Mexicaanse regisseurs voor prachtfilms die ook nog wat zinnigs te melden hebben over de huidige stand van zaken in de wereld. Vorige week ging Children of Men uit van Alfonso Cuarón, een science fiction die meer over het heden lijkt te gaan dan over de toekomst.

Deze week verschijnt Babel, een imposant drieluik van Alejandro Gonzáles Iñárritu, eerder verantwoordelijk voor het opwindende Amorres Perros en het meer ingetogen 21 Grams. Nog een opvallende overeenkomst: beide regisseurs hadden Gael Garcia Bernal als hoofdrolspeler in hun doorbraakfilms, Cuarón in Y Tú Mamá También, Iñárritu in Amores Perros. Bernal keert ook weer terug in Babel, in een kleine maar belangrijke bijrol.

IJsblokjes

Net als in Iñárritu's vorige films lopen in Babel drie -eigenlijk vier- verhalen door elkaar, dit keer zelfs op drie verschillende werelddelen, maar ze hebben wel een onderling verband.

In een afgelegen bergdorp in Marokko spelen de zoons van een geitenhoeder met het geweer dat hij heeft gekocht om de coyotes op afstand te houden. De roekeloze kwajongens mikken op een bus met Amerikaanse toeristen en raken per ongeluk een van de inzittenden. Het slachtoffer is Susan (Cate Blanchett) die met haar man Richard (Brad Pitt) op vakantie is om een trauma te verwerken.

Ze voelde zich toch al niet zo op haar gemak in het arme berggebied en wantrouwde alles, tot aan de ijsblokjes in haar cola. Door een wrede speling van het lot wordt juist deze overdreven voorzichtige toeriste door een verdwaalde kogel geraakt. De overige Amerikanen in de bus denken meteen aan een aanslag: ze zijn ten slotte westerlingen in een islamitisch land. Hun eerste zorg is hun eigen hachje redden terwijl Richard koortsachtig hulp zoekt voor de hevig bloedende Susan.

Kip

Intussen beleven hun twee kinderen hun eigen culture shock. Ze zijn door de Mexicaanse oppas die naar de bruiloft van haar zoon wil vanuit San Diego naar Mexico meegenomen. De Mexicaanse gewoontes vinden ze maar wat spannend, tot Gael Garcia Bernal voor hun ogen met blote handen een kip de nek omdraait.

En in Japan botviert tegelijkertijd een doofstom meisje haar agressie op het volleybalveld. Volgens haar vriendinnen is ze zo opgefokt omdat ze nog maagd is. Het meisje blijkt inderdaad nogal gefrustreerd wanneer een leuke jongen eerst flirt maar in tweede instantie terugschrikt wanneer hij merkt dat ze doof is. Ze zet hem betaald op een manier die geestige en triest tegelijk is.

Babelonische spraakverwarringen

Babel, dat qua thema en vorm vergelijkbaar is met Oscarwinnaar Crash, neemt de tijd om op gang te komen, maar dat is geen probleem aangezien de verhalen stuk voor stuk boeien. Het is juist aardig om uit te vinden hoe de verhalen in elkaar passen. Dat het Japanse verhaal de minst sterke link met de gebeurtenissen in Mexico en Marokko heeft is daarom ook geen probleem: de verhalen kunnen makkelijk op zichzelf staan.

Uiteraard verwijst de titel naar Babelonische spraakverwarringen op elk niveau. In de eerste plaats het wereldwijde onbegrip tussen westerse en islamitische landen bij voorbeeld, wat ertoe leidt dat achter een verdwaalde kogel meteen een aanslag wordt vermoed. Maar Babel gaat ook en vooral over het onvermogen op een veel menselijker niveau, zoals het gebrek aan werkelijk contact tussen de door Pitt en Blanchett gespeelde echtgenoten. Het menselijke niveau zorgt ervoor dat Babel als wereldomspannend epos niet pretentieus wordt, maar dichtbij blijft. Geen vogelperspectief dus, maar een kikvorsperspectief. En juist die invalshoek maakt de film zo aangrijpend.

Het Parool:
"Een hallucinerend meesterwerk (Š) Babel is grootse cinema" -

De Volkskrant:
"Visuele bravoure (..) Iñárritu kiest voor de kracht van de filmkunst" -

In 35 zalen