Slappe komedie van en met Woody Allen en zijn nieuwe muze Scarlett Johansson, wederom gesitueerd in Londen.

Match Point betekende vorig jaar een onverwacht hoogtepunt in het oeuvre van zeventiger Woody Allen. Zelfs fervente Allen-fans hadden de verrassend sterke thriller niet voor mogelijk gehouden, na jaren waarin Allen de ene slappe komedie na de andere afleverde. De verbetering werd toegeschreven aan een welkome verandering van omgeving: na decennia trouw te zijn geweest aan Manhattan als filmlocatie had Allen voor Match Point de oversteek naar Londen gemaakt. Zelfs schreef de regisseur het succes van de film toe aan zijn nieuwe muze, Scarlett Johansson.

Onhandige illusionist

Londen én Scarlett Johansson zijn weer van de partij in Allens nieuwe film, Scoop. Johansson speelt hierin een studente journalistiek, Sondra, die een scoop (primeur) op het spoor komt door de toevallige interventie van een onhandige illusionist, Sid Waterman (Allen zelf). Een journalist van gene zijde geeft tijdens een goochelact met een doos met dubbele bodem Sondra tips over de identiteit van een seriemoordenaar die Londen onveilig maakt.

Waarop Sondra met Sid op speurtocht gaat naar de verdachte, de rijke rokkenjager Peter Lyman (Hugh Jackson). Dat ze zich voor vader en dochter uitgeven maakt de situatie ingewikkeld, maar Sondra zorgt voor verdere complicaties door ook nog verliefd te worden op hun verdachte.

Belegen schlemiel-act

Het slappe Scoop bewijst helaas dat de opleving die Match Point was noch aan Johansson kan liggen, noch aan Londen. De misdaadkomedie lijkt nog het meest op een Londense remake van Allens eigen Manhattan Murder Mystery, waarin hij samen met Diane Keaton de amateurspeurder uithing.

Het script is gemakzuchtig, de grappen en oneliners zijn slap, het tempo is tergend traag, en de belegen schlemiel-act van Woody Allen werkt nu echt op de zenuwen- en dan behoor ik nog tot de fans. De regisseur zou er goed aan doen zelf buiten beeld te blijven (zoals in Match Point) en misschien kan hij zich ook beter tot thrillers beperken, want in Match Point zorgde het trage tempo juist voor spanning. En Allen zou er nog beter aan doen eens langer aan het script te werken. Maar aangezien de dwangneuroot zichzelf ooit een regime heeft opgelegd van één film per jaar zal hij dat nooit veranderen.

Het Parool:
"Oud konijn uit Woody's hoed (..) Menige grap of ingeving werd door de Amerikaanse komiek eerder gedebiteerd" -

De Volkskrant:
"Gezellig voortkabbelen (..) veel van de clichés uit Allens eerdere werk (..) routinematig" -

In 10 zalen