The Devil Wears Prada - David Frankel

Lichtvoetige maar aanstekelijke modesatire met Meryl Streep als bitchy boss en Anne Hathaway als fashion victim.

The Devil Wears Prada was een van de verrassende zomerhits in de Amerikaanse bioscopen en het is achteraf niet moeilijk te verklaren waarom. De komedie is een als modesatire vermomd modern sprookje, met Anne Hathaway als een hedendaagse Assepoester die voor een Boze Stiefmoeder komt werken.

En wanneer deze Boze Stiefmoeder ook nog eens gespeeld wordt door meervoudig Oscarwinnares Meryl Streep haal je meteen kwaliteit binnen in je komedie.

Cruella de Vil

Streep speelt Miranda Priestly, de beruchte bitch die hoofdredactrice is van de modeglossy Runway (dat zelf model staat voor Vogue). Tegenspraak duldt ze -uiteraard- niet en aan domme vragen heeft ze een broertje dood, ook al uit ze zich bij voorkeur in vaagheden als 'boek een tafeltje in dat restaurant waar ik het vorige week over had'.

Al haar assistenten sidderen voor haar en staan 's ochtends uren voor de spiegel om de ijsheks in elk geval goed gekleed onder ogen te komen. Ondanks dit strenge regime is de positie van assistente bij Runway een baan waarvoor veel modebewuste meisjes een moord doen.

Fashion Victim

Daar is Andy (Anne Hataway) zich allemaal niet van bewust. Ze kleedt zich slonzig en heeft nog nooit van Miranda Priestly gehoord. De alledaagse fashion victim is een ambitieuze journaliste die ervaring wil opdoen in New York en daarom toevallig Runway heeft uitgekozen.

Ze kan geen Prada van Dolce & Gabbana onderscheiden en lijkt dan ook geen enkele kans te hebben wanneer ze op de redactie komt opdraven. Maar Miranda is toevallig in een creatieve bui, aangezien haar vorige assistentes leeghoofdige modepopjes waren. Zoals ze later in de film zal zeggen: "ik dacht, ik doe eens gek, ik neem die dikke, slimme meid!"

Andy's vreugde over het binnenhalen van de baan is van korte duur: haar collega's zijn valse krengen en valse nichten die zich vrolijk maken over haar kledingkeuze en Miranda blijkt inderdaad een boss from Hell, een Cruella de Vil die haar overlaadt met onmogelijke opdrachten, zoals het te pakken krijgen van het nog niet gepubliceerde Harry Potter script.

IJzeren gordijn

Dat ambitieuze Andy zich al deze vernederingen laat welgevallen wordt handig verklaard in het script: ze wil zich niet laten kennen. Iets minder aannemelijk is dat de eigenwijze journaliste zich toch in het keurslijf van de mode laat drukken en zelfs de moeite doet af te vallen, hoewel er op haar figuur niets is aan te merken.

Overigens moest de allesbehalve gezette Hathaway zelf ook vijf kilo af vallen voor deze rol. Die dubbele moraal geeft deze modesatire een tweeslachtig gevoel, hoewel het al even voorspelbaar is dat Andy vroeg of laat van haar ambitie zal terugkomen. Want wie in een Hollywood-komedie zijn werk voor zijn vrienden laat gaan leert een wijze les.

Relnicht

Maar goed, The Devil Wears Prada is in de eerste plaats een komedie en de grappen zijn goed getimed, mede dankzij Stanley Tucci die een relnicht met een klein hartje speelt. En ook Streep blijkt als ijskonijn een klein hartje te hebben in een ontroerende scène waarin ze haar ijzeren gordijn even op een kiertje zet. Voor fashionistas zijn er ook nog leuke inside jokes en cameos van onder meer Heidi Klum en Valentino Garavani.

Het Parool:
"Een satirette (..). We hadden het liever bijtender gezien, maar Meryl Streep is geestig" -

De Volkskrant:
"Clichématige verhaallijntjes (..) de satire werkt uiteindelijk alleen in de details van de schitterende performance van Streep" -

In 80 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie