Slappe supermanparodie met Uma Thurman als de superheldin die wordt gedumpt door haar vriendje.

De filmcarrière van Uma Thurman kent behoorlijk wat uitglijders. In films als Batman & Robin of The Avengers wist ze niet te imponeren, terwijl ze kort daarvoor een onuitwisbare indruk had gemaakt in Pulp Fiction. En hoe memorabel ze ook weer was in Kill Bill 1 &2, rond diezelfde tijd viel ze weer flink door de mand in Paycheck en Be Cool. Quentin Tarantino wordt nogal eens te vaak opgehemeld, maar hij wist in elk geval zijn muze Uma Thurman in drie films tot niet eerder bereikte hoogtes te brengen.

Blonde bonenstaak

Dat wordt maar weer eens duidelijk in My Super Ex-Girlfriend, een film die dankbaar gebruik maakt van Uma's Kill Bill-imago als wreekster. Er zit zelfs een close up in van Uma's voeten, een handelsmerk van voetenfetisjist Tarantino. De blonde bonenstaak speelt een superheldin genaamd G-Girl, die in het dagelijks leven in Manhattan bekend is als haar muizige alter ego Jenny Johnson. Een allitererende naam, een brilletje, een nerveus en verlegen type- een vrouwelijke Clark Kent kortom.

Wraak

Wanneer de al even verlegen Matt Saunders (Luke Wilson) haar te hulp schiet zodra haar tasje wordt gejat in de metro wordt ze op slag verliefd op hem. Ook al had ze de tasjesdief makkelijk alleen kunnen pakken, het is de eerste keer dat iemand háár te hulp schiet. Maar de prille relatie kent de nodige gevaren: Matt heeft een wel erg leuke collega op het werk (Anna Faris uit Scary Movie) en wordt op relationeel gebied van rampzalig advies voorzien door zijn nerdy vriend Vaughn (Rainn Wilson, geen familie van Luke overigens). De titel van de film geeft al aan waar het onvermijdelijk op uitdraait: de superheldin is voor ze het weet de ex-vriendin van Matt. Maar een G-Girl laat zich zomaar niet aan de kant zetten: ze zint op wraak.

Gemakzuchtig

Het gegeven van My Super Ex-Girlfriend is nog wel aardig, maar de uitwerking is erg gemakzuchtig gedaan. Het is alsof de scriptschrijver dacht dat een absurd uitgangspunt voldoende was en de grappen dan vanzelf volgden. Dus lopen de personages maar wat rond, in afwachting van oneliners die niet komen of grappen die slap zijn. Luke Wilson mist als sukkel bovendien de charme van zijn broer Owen Wilson. Alleen de bijrol van Rainn Wilson (Six Feet Under) zorgt nog voor een beetje pit in deze matte komedie: terwijl hij duidelijk geen enkele ervaring als rokkenjager heeft, geeft hij voortdurend misplaatste macho adviezen. Daarmee gaat de supernerd met de film aan de haal, al zijn daar bij deze slappe komedie ook geen superkrachten voor nodig.

Het Parool:
"Wilde slapstick, bizarre verwikkelingen, flauwe puberale grappen, het is Reitman wel toevertrouwd. Jammer alleen dat het te veel naar een snel bedachte formule blijft smaken" -

De Volkskrant:
Het levert nergens de echt geslaagde grap op die erin leek te zitten"" In 50 zalen -