Gekunstelde op een middelbare school gesitueerde thriller die vooral opvalt door het eigenaardige taalgebruik maar niet weet te overtuigen.

Het Amerikaanse vakblad Entertainment Weekly publiceert deze week een lijst met de 50 Beste High School Movies. Nummer 1 is The Breakfast Club en ook in de rest van de lijst maken komedies, al dan niet gemaakt door John Hughes de dienst uit. Van crowdpleasers als Ferris Bueller's Day Off via stonede cultfilms als Fast Times at Ridgemont High en Dazed and Confused tot gitzwarte komedies als Heathers. Slechts een enkele film in de lijst van 50 benadert de middelbare school op een totaal andere wijze, zoals het bizarre Donnie Darko, een zwarte komedie met sf-elementen. Een andere film die een originele aanpak probeert is Brick, die in de onderste regionen van de lijst is te vinden.

Film noir

Brick benadert de school vanuit het perspectief van een film noir, een schaduwrijk thrillergenre dat eind jaren veertig populair was in Hollywood. Schaduwen ontbreken weliswaar op het zonovergoten schoolterrein, maar er zijn wel harde jongens en femmes fatales, noodzakelijke ingrediënten voor een film noir. Plus uiteraard een mysterieuze moord die wordt onderzocht door de hoofdrolspeler, in dit geval de bebrilde Brendan, gespeeld door Joseph Gordon Levitt.

Hij vindt zijn vriendin dood bij de ingang van een tunnel nadat hij haar eerder niet had kunnen beschermen toen ze in benevelde en overspannen toestand bij hem uithuilde. De film reconstrueert haar laatste uren en Brendans speurtocht naar degenen die verantwoordelijk zijn voor haar dood. En net als een hardboiled detective in een film noir loopt hij daarbij de nodige klappen op, maar blijft hij onverdroten doorzoeken tot de onderste steen boven is- zou de film daarom soms Brick heten?

Jargon

Dat Brendan in zijn speurtocht bloedserieus te werk gaat is begrijpelijk: hij is tenslotte zijn vriendin kwijt geraakt. Storender is echter het gekunstelde taalgebruik dat niet alleen Brendan maar ook alle andere personages erop nahouden. In de Nederlandse ondertiteling gaat een hoop verloren van dat jargon, en dat is voor de verandering een keer een voordeel want zonder ondertitels valt nauwelijks te volgen waar de personages het over hebben.

Dat bloedserieuze gedoe vol literair taalgebruik werkte wel goed in de echte film noirs maar in Brick blijft het een truucje dat echte emoties buitensluit en daardoor de kijker op afstand houdt. De makers zijn te prijzen voor hun originele insteek maar je blijft een film lang het idee hebben naar een schooluitvoering van een film noir te kijken en dat kan nooit de bedoeling zijn geweest.

Het Parool:
"Brick is niet hardgekookt, maar hardgekunsteld" -

De Volkskrant: * * *
"Het strakke ritme is tegelijk de kracht en de zwakte van de film. Het feit dat de personages vooral lege marionetten zijn, wordt erdoor benadrukt" -

In 5 zalen