Conciërge vindt mysterieus meisje in het zwembad. Nieuw sprookje van de maker van The Sixth Sense en Signs.

Dankzij The Sixth Sense, Unbreakable, Signs en The Village is M. Night Shyamalan een van de meest succesvolle én originele filmmakers ter wereld: hij schrijft al zijn verhalen namelijk zelf. Die originaliteit kwam wat op de tocht te staan na The Village, twee jaar terug. Opnieuw een film met een verrassende wending, maar dat is bij een Shyamalan-film geen verrassing meer, omdat het publiek erop rekent. Voor Lady in the Water zocht hij een andere invalshoek en ging hij uit van een sprookje over een waterwezen dat hij ooit voor zijn dochters verzon.

Narf en scrunts

Cleveland Heep (Paul Giamatti) is de uitgebluste conciërge van een rommelig appartementencomplex met zeer diverse bewoners, van blowende oude hippies tot een fitnessfreak die bij wijze van experiment alleen de rechterhelft van zijn lichaam oppompt. Heep maakt de vermoeide indruk van iemand die alles al gezien heeft in zijn leven, tot hij op een avond in het zwembad iemand meent te zien.

Heep, een stotterende schlemiel, struikelt en dreigt te verdrinken maar hij wordt gered door het wezen dat hij zag. Ze blijkt Story te heten en een 'narf' te zijn, een onderwaterwezen met een missie. Ze moet een schrijver vinden die in het complex woont om hem als muze te inspireren. Het probleem is wel dat Story niet weet wie de schrijver is, dus gaat Heep langs bij iedereen in het complex die ervoor in aanmerking komt.

Ook brengt hij frequente bezoekjes aan een Koreaanse moeder en dochter, die bekend zijn met het sprookje van de narf. Het frêle wezen (gespeeld door Bryce Dallas Howard, eerder te zien in The Village) blijkt ook nog vijanden te hebben: de zogenaamde scrunts, wolven met als schutkleur een vacht van gras.

New age sprookje

Lady in the Water is een hedendaagse variant op Close Encounters of the Third Kind en E.T. Die films werden echter gemaakt in een minder cynische tijd. Lady in the Water werd in de VS slecht ontvangen: de film zou naïef zijn, en het einde bombastisch. Maar Lady in the Water is nu eenmaal een sprookje, met new age-elementen, en daarvoor moet je je scepsis opzij kunnen zetten. Net als Heep, die aanvankelijk ook ongelovig reageert, maar langzaam in het verhaal gezogen wordt.

Een zwak punt in dat verhaal is wel dat de medebewoners van het complex veel sneller meegaan in de vreemde missie van Story wanneer Heep een beroep op hen doet. Shyamalan riep ook kritiek over zich af door zichzelf een essentiële rol in het verhaal te geven, terwijl hij tot nu toe alleen maar cameo's in zijn eigen films had. En hij gaf de critici nog extra munitie door een cynische filmrecensent in zijn verhaal op te voeren, een zuur, naar mannetje dat volhoudt dat er geen originele verhalen meer bestaan.

Die overtuiging komt hem duur te staan, maar daar kon deze recensent juist erg om lachen. Humor is belangrijk in Lady in the Water, want zonder relativering zou het een loodzwaar verhaal zijn geworden. Nu is het een aardig sprookje waar niet iedereen voor zal gaan; maar origineel is het wel.

Het Parool:
"Moeizaam sprookje (..) Als amusant of intrigerend mysterie overtuigt de film nauwelijks" -

De Volkskrant:
"Belachelijk verhaaltje" -

In 41 zalen