Miami Vice - Michael Mann

Filmversie van de trendsettende serie uit de jaren tachtig, destijds door Mann geproduceerd. Ook nu weer: veel stijl, weinig inhoud.

Miami Vice was een van de meest beeldbepalende tv-series van de jaren tachtig. Het beeld van Don Johnson, zijn colbert met opgestroopte mouwen en schoudervullingen, zijn voeten sokloos in designers shoes, een zorgvuldige gecultiveerd stoppelbaardje: is zo klassiek dat het bij elk stuk over de nieuwe filmversie van Miami Vice nog even wordt aangehaald.

Regisseur Michael Mann (Heat, Collateral) was 20 jaar terug als producer medeverantwoordelijk voor de gepolijste stijl van de serie. Nu hij naam heeft gemaakt als filmregisseur leek hij de aangewezen persoon om een hedendaagse versie te maken van Miami Vice. Geen flauwekulversie, maar een rauwe update, aangepast aan de eisen van deze tijd.

Seks onder de douche

Verwacht dus geen Starsky & Hutch-achtige pastiche, want Mann houdt van een serieuze aanpak. De nieuwe Sonny Crockett (Colin Farrell) en Ricardo Tubbs (Jamie Foxx) wisselen dan ook geen kwinkslagen uit maar uitsluitend gespierde taal. Het zijn bloedserieuze, toegewijde undercover rechercheurs, die weten dat een knipoog op het verkeerde moment fataal kan zijn in de harde wereld van de drugscriminelen. Door hun toewijding gaan ze soms zo diep undercover dat ze zelf meer crimineel dan rechercheur worden.

Wie dat al een cliché vindt, kan zijn lol op bij Miami Vice, want het verhaal is een aaneenrijging van clichés. Van het 'lek' dat zorgt dat een undercover operatie fataal mis gaat tot Zuid-Amerikaanse drugsbaronnen die een lachwekkend soort gebroken Engels spreken. Wel origineel is de inbreng van de Chinese arthouse-lieveling Gong Li (Raise the Red Lantern) als gangstermeisje, maar helaas weet ze geen moment te overtuigen als harde tante, terwijl haar onwaarschijnlijke romance met Crockett het verhaal vooral ophoudt.

Mann trekt in dik twee uur wel tijd uit voor twee salsascènes én twee seks-onder-de-douche-scènes, maar verzuimt het raadsel van het undercover-lek op te lossen. En het stoere spelletje rond een partij drugs die Crockett en Tubbs moeten transporteren zou zelfs in de originele serie al belegen overkomen. En voor een oubollig westerncliché als "ik zal ze met lood betalen" moet elke hedendaagse scenarioschrijver (zeker Mann) zich eigenlijk dood schamen. Crockett scoort trouwens ook hoog in de categorie bespottelijke dialogen, met de tegelspreukwijsheid "Waarschijnlijkheid is als zwaartekracht; daar valt niet mee te onderhandelen."

Druipsnor

Omdat het verhaal op een gegeven moment niet meer boeit -teveel losse eindjes, teveel onwaarschijnlijkheden, te veel gemeenplaatsen- ga je op uiterlijkheden letten. Waarom praten de twee Zuid-Amerikaanse drugshandelaars niet gewoon Spaans met elkaar, maar gebroken Engels? Er is iets mis met een actiefilm wanneer je in scènes die spannend bedoeld zijn alleen nog maar gefascineerd kan raken door het haar van de hoofdrolspelers: de kaarsrechte haarlijn van Jamie Foxx, de bespottelijke druipsnor van Colin Farrell.

Mann kiest niet voor gemakkelijk drama dat gepolijst oogt, maar voor groezelige beelden van nachtelijk Miami, geschoten met digitale camera's, zoals hij dat eerder deed bij Collateral. In dat nachtelijk taxidrama werkte het, maar in Miami Vice wordt het ook in vol daglicht gebruikt, zodat je gebleekte beelden krijgt. Die bewust 'lelijke' stijl is veel zelfbewuster dan de pasteltinten van de tv-serie, die immers bij de art deco architectuur van Miami Beach hoorden.

Een opdringerige stijl, gecombineerd met een slordig verteld, sleets verhaaltje: ook de film slaat stijl hoger aan dan inhoud, misschien nog wel meer dan de serie destijds. Als filmversie van een tv-serie die het meer van stijl dan van originele verhalen moest hebben haalt Miami Vice, the movie dus een aanvaardbaar niveau. Maar als misdaadfilm van de maker van Heat stelt Miami Vice in alle opzichten teleur.

Het Parool:
"Het mag er door de troebele digitale fotografie minder feestelijk uitzien dan vroeger, het is net zo plat en vervelend"
De Volkskrant:
"een zinderende blockbuster, een stijlvolle, duistere thriller"

In 36 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie