Controversiële wraakfilm waarin een meisje van veertien een kinderlokker in de val lokt. Maar is hij wel een pedofiel?

Wraakfilms waarin verkrachte of anderszins vernederde vrouwen het recht in eigen hand nemen zijn een genre apart. Vaak zijn ze nog ranziger dan de films waarin vrouwen géén kans op wraak krijgen, met I Spit on Your Grave (ook bekend als Day of the Woman) als beruchtste voorbeeld. Hard Candy pakt de zaken subtieler aan, kunstzinnig zelfs, als je op de cameravoering en visuele vormgeving let. De film is er echter niet minder een discussiestuk door geworden.

Flirten

Hard Candy begint droog en nuchter met een beeld van een computerscherm waarop 'Thonggrrrrl14' chat met 'Lensman 319'. Er wordt geflirt, uitgedaagd, en de chatsessie eindigt met een afspraak tot nadere kennismaking. Bij het afspraakje is 'Thonggrrrrl' op het eerste gezicht een naïeve puber van 14 die intuïtief lijkt te handelen; 'Lensman' is een bedachtzame dertiger met een brilletje. Hij heet Jeff (Patrick Wilson) zij Hayley (Ellen Page, ook kort in de laatste X-Men te zien) en dat ze 18 jaar schelen én zij nog minderjarig is weerhoudt hen er niet van flink door te flirten.

Al snel laat Hayley zich uitnodigen tot een fotosessie, bij hem thuis. Met haar rode sweater met puntmuts oogt Hayley als Roodkapje, en dan moet Jeff wel de Boze Wolf zijn. Voor ze vertrekken is op de achtergrond kort een oproep te zien van een vermist meisje. Toeval, of een waarschuwing?

Wraakgodin

Aangekomen bij zijn huis in de Hollywood Hills - waar de buren buiten gehoorsafstand wonen - blijkt hij een behoorlijke reputatie te hebben, als fotograaf van vooral jonge meisjes in meestal erotische situaties. En daar heeft hij flink aan verdiend, afgaande op zijn luxueuze villa met studio. Hayley is op haar hoede, en neemt geen drankje aan wat ze niet zelf gemixt heeft. Dat had Jeff beter ook kunnen doen, want tijdens de fotosessie valt hij gedrogeerd flauw. En wanneer Jeff wakker wordt zit hij vastgebonden op een stoel en is hij overgeleverd aan een wraakgodin waarin in niets het naïeve meisje van daarnet is te herkennen: "playtime is over, time to wake up!"

Benen over elkaar

Hard Candy is intrigerend, omdat de motivaties en bedoelingen van de beide hoofdpersonages lang verborgen blijven. Dat Hayley niet is zoals ze zich voordoet wordt al snel duidelijk, maar heeft zij voor haar wraakactie wel de goede voor zich? Bedenkelijker wordt de film wanneer zij hoe dan ook met haar wraakactie doorgaat, terwijl het voor de kijker nog lang niet zeker is of ze wel de goede voor zich heeft. De aard van de wraakactie zal er voor zorgen dat het mannelijke publiek met de benen over elkaar zal zitten kijken - weten ze ook eens hoe dat is, na jaren van verkrachtingsscènes.

Maar de afloop - zonder al te veel weg te geven - wordt potsierlijk en roept teveel vragen op. Ook de voortdurende sarcastische opmerkingen van de tiener ("Ik denk dat Jodie Foster hier ooit een film over zal maken!") worden te bedacht en daardoor irritant. En ronduit onwaarschijnlijk is waar de mannelijke hoofdpersoon nog in staat is, na zijn onvrijwillige operatie. Die sleutelscène blijft trouwens buiten beeld, maar de suggestie is pijnlijk en confronterend genoeg. Al loopt de maker door zijn aanpak het risico dat de discussie na de film wordt toegespitst op "heeft zíj het nu wel of niet gedaan?" in plaats van "heeft híj het nu wel of niet gedaan?" Daardoor is Hard Candy een beetje een gemiste kans, maar wél een interessante mislukking.

Het Parool:
"venijnig kat-en-muisspel (..) op zijn best een amusante, prikkelende thriller"

De Volkskrant:
"de perverse spanning (..) maakt Hard Candy toch intrigerend genoeg"
In 8 zalen.