Toula (Nia Vardalos), een dochter uit een Griekse familie die naar de VS is geëmigreerd kan niet aan de (Griekse) man komen. Haar onflatteuze kleding en uilenbril helpen daar ook niet bij. Maar zodra ze haar prins op het witte paard ontwaart in een charmante Amerikaan doet deze troela lenzen in en hippe kleding aan. En dan blijkt in het lelijke eendje zowaar een Griekse zwaan schuil te gaan. @@

Dat Ian (John Corbett), de man van haar dromen, haar de tweede keer dat ze elkaar ontmoeten niet eens herkent neemt ze voor lief. Maar wat zou haar familie vinden van deze softie, die behalve leraar ook nog vegetariër is?

Wel, die familie moet even slikken, maar zoals pa alle problemen wegspuit met glassex, zo heeft deze feelgood-movie overal een oplossing voor. Zodra de schoonzoon is bekeerd staat niets een Big Fat Greek Wedding meer in de weg. Zelfs de -tijdelijke- kink in de kabel op het laatste moment, die nu eenmaal past in romantische komedies ontbreekt: het verhaal kabbelt kalmpjes en volkomen voorspelbaar naar een suikerzoet einde. Geen Romeo & Juliet -minaars op een sterfbed- maar twee brave geliefden die aan hun ouders toestemming vragen om te mogen trouwen.

Panfluit

Typerend is dat hunk Corbett een jaar terug nog een suffe new age- panfluitspeler was in Serendipity, in het vorige feelgood-seizoen. Hij ziet er nog altijd even sloom uit, maar gaat nu ineens voor de vangst van het jaar door. Hoofdrolspeelster Nia Vardalos wekt wel sympathie, al was het maar omdat ze het script zelf schreef, na jarenlang werkloos te zijn geweest als actrice. Waarmee dit feelgood-sprookje ook nog het Amerikaanse sprookje Van Krantenjongen tot Miljonair is, want de film -met een budget van 5 miljoen- bracht in de VS al bijna 200 miljoen op.

Amerikanen waren kennelijk even toe aan een vederlichte komedie over andere culturen die niet bedreigend zijn. MBFGW heeft zeker zijn momenten, dankzij de pa van Toula, maar het vergelijkbare The Guru en Bend it Like Beckham zijn veel beter geslaagd.

Het Parool: "een film die een paar geestige momenten heeft maar van moddervette culturele clichés aan elkaar hangt"
De Volkskrant: "clichématige komedie"
In 58 zalen

@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm