Ouderwets smerige (en grappige) griezelfim over buitenaardse slakken die mensen in zombies doen veranderen.

Als slotfilm van het Amsterdam Fantastic Film Festival was Slither een juiste keuze: de film bevat een hoop verwijzingen voor de kenners en is ook voor niet-ingewijden een geestige mix van jaren tachtig-horror en moderne schokeffecten. Regisseur James Gunn schreef eerder het script van de geslaagde remake van Dawn of the Dead (2004). Hij leerde daarvoor het vak bij de low budget smeerkezen van Troma, de studio die antihelden voortbracht als Sgt Kabukiman en The Toxic Avenger (waarvan een fragment is te zien).

Buitenaardse slakken

Slither begint op bekend terrein en doet daarna ook niet veel moeite zich buiten de begane paden te begeven. Maar dat past bij een film die vaak tegen parodie aanzit. Dus hebben we weer een ingeslapen stadje ergens in de VS, waar suffe agenten tijdens hun avonddienst klagen dat er nooit iets gebeurt, maar tegelijkertijd niet in hun achteruitkijkspiegel zien dat er een komeet neerstort.

De komeet blijkt vergeven van de buitenaardse slakken die er niet alleen een flink tempo inzetten maar hun menselijke prooi ook voortvarend naar de keel springen. Waarop de prooi zelf in een jager verandert, op zoek naar rauw vlees.

De eerste die deze nare behandeling ondergaat is Grant, gespeeld door Michael Rooker (voor eeuwig Henry uit Henry, Portrait of a Serial Killer). Hij bespringt daarna zijn jongere vrouw Starla (Elizabeth Banks), maar die raakt in paniek wanneer er een tentakel uit zijn borst komt. Gelukkig komt agent Bill (Nathan Fillion)- die weer een oogje heeft op Starla- op tijd te hulp. Maar de slakkeninvasie is nog maar net op gang gekomen en al snel moeten er zwaardere middelen worden ingezet tegen de beesten én hun eerdere slachtoffers, die inmiddels in zombies zijn veranderd.

Knipoog

Slither is wel de zoveelste film met zombies in korte tijd, maar door zijn vette knipoog en zijn slakken niet zomaar de zoveelste zombiefilm. Dat blijkt al uit de effectieve poster, waarin een nietsvermoedend meisje in bad wordt bedreigd door een slakkeninvasie. De effecten zijn zeker tegen het einde behoorlijk smerig, maar echt spannend wordt het nooit, juist door die knipoog.

En wanneer het dan toch niet bloedstollend wordt had die knipoog ook wel wat vetter gemogen: Slither had niet veel smeriger kunnen zijn, maar wel veel geestiger. Nu wordt er niet echt gekozen tussen óf voluit parodie óf ode aan de jaren tachtig horror en eindigt Slither, ondanks vele vermakelijke scènes, als een geval van vlees noch vis. Ondanks al het rondvliegende vlees.

Het Parool: "Wezenlijk vernieuwend is het debuut van Gunn dan niet, maar hoogst vermakelijk is de film beslist."
De Volkskrant: "Hoewel het effectbejag door Gunn lange tijd met een zekere vaardigheid wordt ingezet, verdwijnt uiteindelijk elke samenhang tussen de slijmerige tentakels, exploderende lichamen en rondspattende viezigheid"