Teleurstellend kostuumsprookje waarin zwierige actie wordt overstemd door digitale bombast.

Bekijk video: Modem/ Breedband

Jarenlang ging Hollywood voor actiescènes in de leer in Hong Kong. De baanbrekende actiescènes uit The Matrix kwamen uuit de oosterse koker van 'master' Yuen Wo Ping, die vóór The Matrix ruim 25 jaar ervaring had met Hongkong knokfilms en ná The Matrix zijn diensten onder meer aan Kill Bill 1&2 verleende. Zijn specialiteit zijn acrobatische vechtscènes waarbij de acteurs aan draden zitten die later met behulp van de computer worden weggewerkt. Een mooie techniek, met als resultaat oogstrelende stunts die meer met ballet dan met knokken te maken hadden.

Watergodin

Afgaande op The Promise lijkt die mooie tijd voorbij. De wisselwerking tussen Hongkong en Hollywood is inmiddels van richting veranderd; de computer heeft de overhand gekregen. The Promise, met 35 miljoen dollar het duurste kostuumsprookje dat China ooit afleverde, bevat veel actie, maar animaties zijn inmiddels belangrijker. Dat leidt tot een overdosis digitale duizelingwekkende effecten en een bombastisch resultaat. Vergelijkbare effecten werden in Kung Fu Hustle weliswaar ook gebruikt, maar daar werden de overdreven kanten ervan juist tot in het absurde doorgetrokken, met hilarisch gevolg. The Promise is echter doodserieus bedoeld.

Het begint al met een klein meisje dat in een ver verleden lijken op een slagveld besteelt om aan eten te komen. Het zuur verworven broodje laat ze echter in het water vallen. Een watergodin geeft haar het broodje terug en laat haar tevens beloven dat ze in ruil voor rijkdom alle mannen in haar leven zal verliezen. Ach, het meiske is jong en heeft honger- weet zij veel wat de consequenties zijn. Twintig jaar later is ze inderdaad een rijke prinses met weinig geluk in de liefde.

Digitale bisons

Maar voor het zover is wordt de kijker getrakteerd op een gevecht in een kloof tussen de karmijnrode ridders en rebellen, met tussenkomst van een leger bisons en een leger slaven, waaronder de held van het verhaal. Daar dienen de eerste tekenen van digitale overkill zich aan: de bisons zijn wel erg nep, en de zwierige camera boven kloof maakt het niet overzichtelijker. Het is een trieste constatering dat ook het vertrouwde Chinese kostuumdrama nu op Star Wars begint te lijken, met de kunstmatige nepstijl die duidelijk uit de computer komt. Daar komt in The Promise ook nog eens bovenop dat de film bijna een parodie lijkt, zoveel kitsch en overbekende verhaalelementen (persoonsverwisselingen) komen er aan te pas.

Er circuleert inmiddels op internet ook een parodie van de film, getiteld A Bloody Case Arising from a Steamed Bun. Eerder dit jaar constateerde ik op deze plaats dat met Memoirs of a Geisha Hollywood een ultieme kitschversie van het verre oosten had afgeleverd. The Promise bewijst nu dat het oosten het westen niet eens meer nodig heeft om computer-kitsch af te leveren. Dat de film in China een groot kassucces was dat ongetwijfeld navolging gaat krijgen maakt die constatering alleen maar treuriger.

Het Parool: "De dialogen (..) zijn van een melodramatische dweperigheid, waar je als acteur vanzelf van gaat stuiptrekken"
De Volkskrant: "protserige aanstellerij"
In 8 zalen