In de VS maakt momenteel de 20-jarige Kierin Culkin (inderdaad, de broer van Home Alone's Macauley én van Rory -Signs- Culkin) furore dankzij geestige rollen in de zwarte komedies The Dangerous Lives of Altar Boys en Igby Goes Down. Films die in Nederland niet worden uitgebracht, en hooguit voor filmfestivals tijdelijk worden geïmporteerd. Dat maakt triest als een misbaksel als Tadpole wél wordt uitgebracht. @

Tadpole (kikkervisje) is ook een typische festival-film. Na een paar trage zwartgallige drama's op het programma zal hij het zeker goed doen, want er kan weer even gelachen worden. Met zijn vlekkerige video-beelden oogt Tadpole ook als een independent-film, zo'n vrije produktie die buiten de studio wordt gemaakt. Doch in feite is Tadpole niets meer dan een hypocriete variatie op American Pie, met als centraal onderwerp broeierige pubergevoelens voor (oudere) vrouwen.

De hoofdrolspeler van Tadpole, Oscar (Aaron Stanford), scoort met zijn vijftien jaar goed bij dames van middelbare leeftijd, en dat gevoel is wederzijds. Hij duikt het bed in met een vriendin (Bebe Neuwirth, altijd leuk) van zijn stiefmoeder. Maar eigenlijk is hij verliefd op zijn stiefmoeder (Sigourney Weaver). Wat nu?

Sausje

Waar American Pie en geestverwanten tenminste eerlijk voor hun hormonale boodschap uitkomen overgiet Tadpole deze met een kunstzinnig sausje waarin citaten van Voltaire zijn verwerkt. Dat geeft al net zo'n vieze pretentieuze smaak als de vlekkerige videobeelden. Voor hilarisch hoogtepunt moet dan weer een scène doorgaan waarin Aaron bakkebaarden maakt van het haar van zijn hond.

Dat zijn ouders daar vervolgens niets over opmerken en het zelfs niet in de gaten hebben maakt het tafareel nauwelijks geestiger. Nee, dan duizend maal liever Rushmore of Igby Goes Down. Of desnoods American Pie.

Het Parool: "Oscars leeftijd geeft de film een controversieel tintje, maar komt de geloofwaardigheid niet ten goede"
De Volkskrant: "Gary Winick probeert het allemaal. Tevergeefs"
In 5 zalen