Voor de promotie van Red Dragon zijn in de Nederlandse bioscopen kartonnen poppenkasten neergezet, waar achter een plastic raampje Hannibal kiekeboe speelt. Het oogt eerder potsierlijk dan angstaanjagend en is daarmee tekenend voor de knuffel-status van Hannibal 'the cannibal' Lecter, de populairste psychopaat uit de recente filmgeschiedenis. @@@

Zijn ongekende populariteit heeft geleid tot de tweede Hannibal-film binnen twee jaar. En dat terwijl het na Silence of the Lambs bijna tien jaar rustig rond de geniale psychiater met de ongezonde eetlust bleef. Maar na het succes van Hannibal wilde producent Dino de Laurentiis niet wachten tot Harris weer een nieuwe verfilmbare bestseller had geschreven en dus werd Red Dragon, het eerste boek uit de Hannibal-trilogie, weer ter hand genomen.

Dat was weliswaar in 1986 al verdienstelijk verfilmd door Michael Mann onder de titel Manhunter maar zónder Anthony Hopkins. Een 'prequel' zou ongetwijfeld net zo'n succes opleveren als Hannibal, mits Hopkins wederom ieders favoriete kannibaal zou spelen en zijn magere rol in het verhaal flink aangedikt kon worden.

Staartje

Aldus geschiedde. In de proloog van de prequel Red Dragon weet rechercheur Edward Norton dokter Lecter te pakken te krijgen, al moet hij dat zelf bekopen met een flinke steekwond. Na zijn herstel geeft Norton de brui aan zijn detective-werk, maar zijn superieur (Harvey Keitel) doet een beroep op hem.

Er waart namelijk weer een seriemoordenaar rond, een zekere 'Tooth Fairy', die het bij volle maan op hele gezinnen heeft gemunt. Norton laat zich weer recruteren, zelfs als dat betekent dat hij wederom een beroep moet doen op het inzicht van zijn ultieme nachtmerrie: Hannibal Lecter.

Aftershave

Red Dragon heeft een geweldige cast (al krijgt niet iedereen genoeg te doen) en een sterk script (dankzij het boek). Het grote probleem is echter dat het herhalingsoefening is. Zelfs wie Manhunter -waar ook wel wat op af valt te dingen- niet kent, moet een herhaling van zetten constateren als Norton bij Lecter op bezoek gaat. Die rij cellen, met aan het eind de plexiglas-cel van Lecter, de opmerkingen over de aftershave, het 'voor wat hoort wat'-gesprek: het doet zo sterk aan Silence of the Lambs denken dat Norton wel het broertje van Jodie Foster lijkt.

Ralph Fiennes heeft de taak het publiek de stuipen op het lijf te jagen als de seriemoordenaar die zich de Red Dragon waant. Maar wanneer deze getatoeerde griezel naakt door zijn huis rent, hardop zijn dode oma vervloekend, is het meer alsof hij in Psycho V is verdwaald.

Uitsmijter

Red Dragon is zeker geen slechte verfilming, maar de film voegt niets toe aan de trilogie zoals deze er al was. Typerend is dat de beste dialoog tussen Norton en Hopkins ("Waarom heb je mij gepakt, als ik slimmer ben?" - "U had één nadeel: u bent krankzinnig") goed genoeg was voor de trailer, maar letterlijk in de zestien jaar oude Manhunter voorkomt.

Maar goed, Hopkins heeft nu drie keer Hannibal gespeeld, dus de trilogie is compleet. En Red Dragon heeft ten opzichte van Manhunter nog een bloedstollende epiloog in petto. Al wordt deze dan weer vervolgd door een vette knipoog naar Silence (en daarmee naar het publiek) die het effect van de spannende uitsmijter weer bijna teniet doet.

Het Parool: "Meer Hannibal, maar zonder bezieling"
De Volkskrant: "Red Dragon is nog lachwekkender dan Hannibal, en haalt het ook niet bij Manhunter"
In 100 zalen