Sfeervolle puzzel die te snel is opgelost

Tegenover het Potter-offensief worden deze week een Nederlandse en een Vlaamse film met 50-plussers in de hoofdrollen in stelling gebracht. Een gedurfde tegenactie, die echter tot mislukken gedoemd lijkt.

In Morlang

Maar de Rotterdamse periode van Morlang blijft hem achtervolgen. In een van flashbacks vergeven vertelstijl komt de kijker langzaam te weten wat er met Morlangs vorige vrouw is gebeurd en wat Morlangs rol in dit drama is. Zijn rivaal op schilders- en liefdesgebied, de aanstormende kunstenaar Robert Jansen (Marcel Faber), speelt ook een doorslaggevende rol in dit onverkwikkelijke verhaal. Maar wie is de bad guy en wie de good guy?

Gegoochel

Dat heeft de kijker na een uurtje wel door, ondanks het gegoochel met de verschillende periodes. Dan is ook meteen de spanning uit het verhaal en kabbelt de film zelf dan nog een half uur door. Had Penning het verhaal chronologisch verteld, dan waren we ook in een uurtje klaar geweest. Is het toeval dat Penning hiervoor juist met korte speelfilms lof oogstte?

Morlang ziet er prachtig uit, alle rollen zijn goed ingevuld, en zelfs het abominabele Engels van Morlangs zaakwaarnemer (Eric van der Donk) klopt op een vreemde manier. Maar het gegeven zelf is net genoeg voor een intrigerende tv-film van een uur, maar te mager voor een speelfilm. Nu is het lange speelfilmdebuut van Penning te veel vorm, te weinig inhoud.

Het ParoolDe Volkskrant

In 9 zalen