Cruiseschip slaat om na tsunami. Remake van de bekende rampenfilm uit de jaren zeventig.

Bekijk video: Modem/ Breedband

De Duitse regisseur Wolfgang Petersen is expert op het gebied van waterige rampenfilms. Hij verwierf twintig jaar terug faam met de beklemmende duikbootfilm Das Boot, oorspronkelijk bedoeld als miniserie voor tv. In 2000 maakte hij bovendien The Perfect Storm, het waargebeurde verhaal van een vissersboot die ten onder gaat in een immense storm. De vloedgolf uit de computer was in die film overtuigender dan George Clooney als eenvoudige visser. Petersen leek dus de ideale keuze voor Poseidon, een remake van The Poseidon Adventure uit 1972.

Vloedgolf met nieuwjaar

Waarom eigenlijk een remake? Ach, een ramp op een luxe-schip doet het altijd wel- zie Titanic. Dankzij CGI-effecten kan het kapseizen beter dan ooit in beeld worden gebracht en een tsunami als oorzaak maakt het geheel nog actueel ook. Dus werd er een fiks budget uitgetrokken (150 miljoen dollar) voor een decor dat een groot deel van de film op zijn kop staat, nadat cruiseschip de Poseidon is omgeslagen. Geheel volgens de traditie van de jaren zeventig rampenfilms (Poseidon Adventure, Towering Inferno, Earthquake) bevindt zich aan boord van het cruiseschip een groepje acteurs die betere tijden hebben gekend (Kurt Russell, Richard Dreyfuss), aangevuld met jong (en dus goedkoop) aanstormend talent als Josh Lucas en Emmy Rossum.

Zij zijn op het schip voor de viering van het nieuwe jaar, maar hebben elk hun eigen problemen. Russell ziet de nieuwe vriend van dochter Rossum niet zitten, oudere homo Dreyfuss is aan de kant gezet door zijn vriend en overweegt zelfmoord, terwijl pokeraar Josh Lucas zijn reisgeld probeert terug te verdienen. Hun persoonlijke problemen vallen in het niet wanneer het schip door een vloedgolf wordt geraakt, omslaat en langzaam volloopt. Dan is het redden wie zich redden kan en komt de ware aard boven; wie offert zich op, en wie denkt uitsluitend aan zijn eigen hachje?

Tsunami-Titanic

Als rampenfilm is Poseidon gewoon een dure CGI-versie van de traditionale rampenfilms uit de jaren zeventig, met heroïek, opofferingsgezindheid, en af en toe een lafbek. Niets nieuws onder de zon dus. Het aantal overlevenden wordt ook al snel uitgedund tot een overzichtelijk groepje dat er zelf op uittrekt in het doolhof dat het cruiseschip is geworden. En met op elk level weer een ander probleem -water en vuur; grote hoogtes en nauwe doorgangen- lijkt Poseidon wel een geslaagde verfilming van een computerspelletje, al is de film dus niet op een game gebaseerd.

Poseidon ging in de VS al kopje onder in de bioscopen: er was weinig belangstelling voor deze tsunami-Titanic. Een nieuwe Titanic is deze opgepimpte Poseidon zeker niet, maar als luchtig zomers kermisvermaak biedt de film spanning genoeg.

Het Parool: "een ongevoelige film (..) nooit wordt voelbaar dat zich een gruwelijke tragedie afspeelt"
De Volkskrant: "in de haastige vertelling is het onmogelijk veel sympathie voor (de) ontsnappingspoging te hebben "
In 101 zalen