Derde en -wellicht- laatste deel van de avonturen van een groep mutanten met bovenmenselijke gaven.

Bekijk video: Modem/ Breedband

De X-Men films ontleenden hun charme altijd grotendeels aan de mutanten van diverse pluimage. Wolverine (Hugh Jackman) heeft zijn klauwen en gave snel te herstellen, Storm (Halle Berry) kan het weer controleren, Mystique (Rebecca Romijn) van gedaante veranderen, Magneto (Ian McKellen) metaal manipuleren en professor Xavier (Patrick Stewart) onder veel meer gedachten lezen.

Dat lijkt een gemakkelijk uitgangspunt voor een afwisselende actiefilm, maar wie vorig jaar de flutfilm Fantastic Four zag weet dat er meer voor nodig is dan een held met een gimmick. In de derde X-Men komen er niet alleen nieuwe mutanten (met nieuwe gaven) bij, er sneuvelen er ook weer- waaronder oudgedienden, en niet de minsten.

Militante mutanten

Dat zagen we aan het eind van de vorige X-Men ook al gebeuren, toen Jean Grey (Famke Janssen) zich opofferde in een vloedgolf. Maar ja, een superheldin is nooit echt dood, en zie: ze herrijst tot verbazing van haar treurende vriend Scott (James Marsden) uit het water. Jean lijkt echter niet geheel de oude en prof Xavier verklaart dit nader: ze lijdt al sinds hij haar opnam in zijn mutanten-school aan schizofrenie, doch haar slechte kant wist hij tot nu toe te onderdrukken. Maar Jean lijkt sterker dan ooit en krijgt er eindelijk een coole bijnaam bij: Phoenix.

Ondertussen woedt de koude oorlog tussen mensen en mutanten nog steeds, net als in de vorige delen. Dit keer is er een middel uitgevonden dat het mutatie-gen (het X-gen) onderdrukt, zodat mutanten als gewone mensen kunnen leven. Een geneesmiddel, aldus de Amerikaanse president; een onderdrukkingsmiddel, volgens militante mutanten, geleid door Magneto. Hij is de radicale Malcolm X, zoals Xavier meer de Martin Luther King van de X-men-serie is. Een nieuwe confrontatie tussen mensen en mutanten lijkt onvermijdelijk, zeker wanneer er mutanten sneuvelen, óók onder de X-men.

Mutanten-soap

Het uitschakelen van trouwe mutanten is voor de fans vrij schokkend, maar desondanks kabbelt het eerste uur van X-Men 3 behoorlijk. De scherpe kantjes zijn er zichtbaar vanaf sinds Brett Ratner (Rush Hour 1 t/ m 3) de regie van Bryan Singer over nam (die na twee delen X-Men overstapte op Superman).

Met al die korte scènes zonder al te veel drama, maar ondersteund door sentimentele muziek lijkt het wel een mutanten-soap. Het eerste uur houdt Famke Janssen de kijker nog bij de les met haar mysterieuze nieuwe karakter, maar het tweede uur doet ze met haar zwijgzame pose in wapperende kleren vooral denken aan de zangeres van Within Temptation tijdens een drumsolo.

Echt spektakel komt pas in dat tweede uur, met een weliswaar onnodige (waarom al die moeite doen als je toch oppermachtig bent?), maar daarom niet minder spectaculaire stunt rond de Golden Gate Bridge en Alcatraz, waar het anti-mutanten-serum wordt bewaakt. Maar ondanks dat haalt deze X-Men het niet bij de scherpere eerste twee delen. Hopelijk heeft Singer zijn venijn in Superman kwijt gekund, maar dat zien we in augustus pas.

The Last Stand is in meerdere opzichten de X-Men van de wisseling van de wacht. Al weet je het nooit wat die gesneuvelde mutanten betreft: Jean Grey was ook niet echt dood, al leek dat wel na deel 2. Blijf vooral zitten tot na de aftiteling voor een aanwijzing dat The Last Stand wellicht toch niet de laatste X-Men wordt.

De Volkskrant: "Bombast en bordkartonnen personages (...) Goed nieuws: X-Men: The Last Stand schijnt het slot van een trilogie te zijn"
Het Parool: "Ondanks tekortkomingen weet deze derde X-Men toch te overtuigen, vooropgesteld dat je de eerdere delen gezien hebt."
In 105 zalen