Johnny Depp op zijn verderfelijkst als de vunzige graaf Rochester, die er in de 17e eeuw alles aan deed om te worden gehaat.

Bekijk video: Modem/ Breedband

Wie bang was dat Johnny Depp na het succes van Pirates of the Caribbean en Charlie and the Chocolate Factory van cultheld kindervriend was geworden kan gerust zijn. Want in The Libertine doet Depp zijn uiterste best om zo onsympathiek en villein mogelijk over te komen. "You will not like me" zegt hij in de proloog al, en daar is geen woord aan gelogen.

Dildo's

Anno 1675 zijn de Puriteinen in Engeland verjaagd door de Libertijnen, met losse zeden en een slechte economie als gevolg. John Wilmot, de graaf van Rochester, is libertijn pur sang: hij trekt zich van niemand iets aan, niet van zijn vrouw Elizabeth (Rosamund Pike), die hij met hoeren bedriegt; niet van zijn koning Charles II (John Malkovich), die hij beledigt waar hij maar kans ziet.

Wanneer hij zijn geld niet aan drank of hoeren spendeert gooit hij het in de modder voor de zwervers; niet uit vrijgevigheid, maar omdat hij de beeltenis van de koning op de munten haat. Nadat hij drie maanden in de Tower heeft vastgezeten wegens het beledigen van het hof geeft de koning hem een nieuwe kans: volksheld John moet een fraai stuk ter ere van hem schrijven, zodat Charles II bij het volk weer in achting stijgt.

In plaats van deze kans met beide handen aan te grijpen besteedt John zijn tijd aan het bijscholen van een actrice, die ook Elizabeth heet (Samantha Morton), waarop hij tot zijn stomme verbazing verliefd wordt. Hij geeft haar ook een rol in het scabreuze stuk dat hij uiteindelijk voor de koning schrijft, een aaneenschakeling van vunzigheden rond monsterlijk grote dildo's.

Syfilis

Uiteraard krijgt John Wilmot opnieuw zijn trekken thuis, maar niet van degene van wie hij het had kunnen verwachten. De altijd interessante Depp weet van deze schertsfiguur zowaar een dramatisch interessant personage te maken, zelfs wanneer Wilmot, weggerot door de syfilis, nauwelijks nog herkenbaar is. The Libertine is traag en deprimerend, maar gaat uiteindelijk meer onder je huid zitten dan je als kijker zou willen. Niet voor Depps nieuwe fans, maar verplichte kost voor aanhangers van Depp als cultheld.

Het Parool: "Debuterend regisseur Dunmore komt niet verder dan zwartromantische clichés over een drankzuchtige rokkenjager."
De Volkskrant: "De uitzinnige decadentie waarmee Wilmot zichzelf verder onmogelijk maakt, zoals in een bizar pornografisch toneelstuk dat hij laat opvoeren, blijft altijd wat geconstrueerd aandoen"
In 10 zalen