Hoodwinked - Cory & Todd Edwards (trailer)

Inventieve animatiefilm levert een alternatieve kijk op het sprookje van Roodkapje. In originele versie uitgebracht.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

In een tijd dat computeranimatiefilms, hoe fraai ze er ook mogen uitzien, inhoudelijk steeds meer op elkaar gaan lijken (The Wild vs Madagascar) is Hoodwinked een prettige verrassing. In hun low budget tekenfilm geven de broers Edwards (script, regie) een alternatieve draai aan het Roodkapje-gegeven. Net als in de Japanse klassieker Rashomon (of, recenter, in Jackie Brown) bekijken ze de gebeurtenis van verschillende kanten, via de getuigenissen van de betrokkenen. Leuk verzonnen, en nog leuker uitgewerkt.

Schnitzels op een stokje

De getuigen zijn een sarcastische Roodkapje, een grootmoeder met een geheim, een welbespraakte wolf en een nieuwkomer: een spierbundel zonder al te veel hersens die luistert naar de naam Dolph, maar klinkt als Schwarzenegger. Hij verkoopt ook schnitzels op een stokje vanuit een soort ijscowagen. Totdat hij net als alle snoepverkopers en -fabrikanten in het dierenbos wordt gesaboteerd door een onverlaat die 'De Snoepdief' wordt genoemd, maar het vooral op recepten heeft voorzien. Dat dunne verhaaltje is slechts kapstok voor een stortvloed aan melige, bizarre grappen, variërend van woordgrappen tot volkomen bizarre situaties.

Zo is er een geestige xXx-parodie met een hoofdrol voor een wel heel extreme grootmoeder en komt Roodkapje een berggeit tegen met een arsenaal aan hulpstukken die hij op de plaats van zijn hoorns kan bevestigen. En de ADHD-eekhorn die alleen te verstaan is door hem op te nemen en langzaam af te draaien is ook een geestige vondst.

Shrek

Hoodwinked doet op zijn beste momenten denken aan de animatiefilmpjes van Monty Python en uiteraard aan Shrek, de meest recente autoriteit op het gebied van sprookjesparodieën. Dat superieure niveau haalt Hoodwinked niet, maar er zijn genoeg bevlogen en originele momenten om jong en oud te plezieren. Dat de film in de originele versie (met stemmen van onder meer Anne Hataway en Glenn Close) wordt uitgebracht is wellicht een beletsel voor heel jonge kijkers. Voor de ouderen is het echter aardig dat de soms onvertaalbare Engelse woordgrappen op deze manier gehandhaafd zijn gebleven.

Het Parool: "bij vlagen heel aardige poging om een overbekend verhaal op zijn kop te zetten"
De Volkskrant: "een aardig idee, maar de personages overschreeuwen zichzelf (en) de animaties zijn oppervlakkig"
In 35 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie