Anthony Hopkins niet als indiaan, maar als supersnelle motorrijder.
#

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Sportfilms gaan meestal over jonge sporters in de kracht van hun leven en dan ook nog eens meestal over teamsporten. Winst en verlies is immers een mooie manier om de onderlinge verhoudingen tussen teamleden onder druk te zetten. Burt Munro: The World's Fastest Indian breekt met dat stramien door een bejaarde sporter op te voeren, de Burt Monro uit de titel, gespeeld door Anthony Hopkins.

Snelheidsduivel

En Hopkins mag dan een kameleon zijn (van Picasso via Hannibal the Cannibal naar Nixon en weer terug), hij speelt dus geen indiaan. Kennelijk om verwarring met films als The Indian Runner te voorkomen is voor de Nederlandse bioscoopbezoeker de naam 'Burt Munro' toegevoegd door de distributeur. Dezelfde distributeur die bij The Three Burials of Melquiades Estrada juist de naam uit de titel verwijderde, omdat dat weer te moeilijk zou zijn. Ja, de potentiële bioscoopbezoeker wordt niet al te slim ingeschat.

Maar goed, de Indian uit de titel verwijst naar de klassieke motor uit 1920 die Nieuw-Zeelander Munro heeft omgebouwd tot een racewagen waarmee hij in 1967 het snelheidsrecord over land wil verbreken. Munro is geen haastig type: hij heeft tientallen jaren in een schuurtje aan zijn motor zitten sleutelen. Inmiddels is de snelheidsduivel 68, heeft hij hart- en prostaatklachten en is hij bovendien vergeten zich aan te melden voor de snelheidsrace. Maar met zijn Nieuw-Zeelandse tongval en charme weet Munro het voor elkaar te krijgen dat hij toch mag starten.

26 jaar

The World's Fastest Indian is gebaseerd op de waar bestaand personage en naar verluidt wist Hopkins, Munro zo goed na te bootsen dat Munro's kinderen tot tranen geroerd waren toen ze de opnames bezochten. Voor Donaldson (The Recruit, Cocktail, No Way Out) is de film net zo'n langdurig gekoesterd project als de race van de echte Munro: de Nieuw-Zeelandse regisseur heeft 26 jaar aan het project gesleuteld voor hij zijn script verfilmde. Afgaande op de recensies elders heeft het een karakterstudie opgeleverd die niet wereldschokkend is maar wel heel genietbaar, mede dankzij Anthony Hopkins, aan wie deze rol wel besteed is.

Het Parool: "te braaf en te voorspelbaar (..) Maar wel een staaltje vakwerk (..) waarnaar het twee uur verkwikkend kijken is"
De Volkskrant: "aangenaam lome tocht"
In 10 zalen