Ironische film over travestie en terrorisme in de jaren zeventig, met Cillian Murphy als kittige hoofdrolspeler.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Neil Jordans The Crying Game (1992) werd vooral bekend als 'die film met dat geheim dat je niet mag verklappen'. Maar de film van de Ierse regisseur ging in de eerste plaats over (IRA-)terrorisme, niet over travestie. Veertien jaar later combineert hij de twee onderwerpen die elkaar eigenlijk niet in één film verdragen opnieuw. En er is wederom een rolletje (als goochelaar) voor Stephen Rea, de acteur met de droeve hondenkop die zich in The Crying Game zo lelijk liet verrassen. Maar de glansrijke hoofdrol in Breakfast on Pluto is voor Cillian Murphy, die eerder zo angstaanjagend was in Batman Begins en Red Eye, maar zich dit keer van zijn vrolijke -en vrouwelijke- kant laat zien.

Aspirant-travestiet

Murphy speelt Patrick Braden, een vondeling die zich graag Patricia laat noemen, en nog liever Kitten. Over zijn voorliefde voor vrouwenkleren doet hij niet moeilijk, in tegenstelling tot zijn strenge pleegmoeder, die hij 'Harig Monster' noemt. Op school komt hij in de problemen wanneer hij schunnige opstellen schrijft, maar ook daar tilt hij niet zwaar aan. Voor Kitten is alles in het leven een lolletje, zodra iets te serieus wordt klaagt hij daar meteen over. Terwijl het toch lastig moet zijn op te groeien als aspirant-travestiet in een klein Iers dorpje. Kittens enige vriendin zijn twee andere outcasts: een donker meisje en een mongoloïde jongen die verzot is op Doctor Who, een voorliefde die hem op een bizarre manier noodlottig zal worden.

Na deze tragedie en de zoveelste ruzie thuis vertrekt Kitten naar Londen, om zijn biologische moeder te zoeken, de 'fantoomvrouw' zoals hij haar noemt. In de grote stad loeren andere gevaren: eerst wordt Kitten bijna het slachtoffer van een griezel met een dun snorretje (Brian Ferry!). Later wordt hij half opgeblazen bij een IRA-bomaanslag op een discotheek, en daarna wordt hij ook nog als hoofdverdachte hardhandig en langdurig ondervraagd. Want een Ier in vermomming als vrouw, dan sta je in de roerige jaren zeventig al snel als travestiet-terrorist ('Cross dressing killer') te boek.

Crowdpleaser

Jordan had met de thema's travestie en terrorisme een zwaarwichtig drama over discriminatie en onrecht kunnen maken. Hij koos echter voor een luchtige film die al even blijmoedig door het leven dartelt als zijn hoofdpersoon, verrassend sterk neergezet door Murphy. Breakfast on Pluto biedt daarnaast ook een vrolijk beeld van de jaren zeventig, en de toon wordt al meteen gezet met Sugar Baby Love van The Rubettes. Zo indrukwekkend en memorabel als The Crying Game is Breakfast on Pluto niet, maar het is wel een echte crowdpleaser. En nog autobiografisch ook, dus waar gebeurd- waarbij aangetekend moet worden dat Kitten in zijn schoolopstellen al blijk gaf van een wilde fantasie.

Het Parool: "een overdaad aan avonturen en toch een gebrek aan dramatische ontwikkeling (...) heerlijk nostalgisch"
De Volkskrant: "joyeus tijdsbeeld in fladderend verhaal (..) een aanstekelijke en bij vlagen interessante onderneming" In 6 zalen