Cliniclown Roberto Benigni gaat na Life is Beautiful weer lachend over lijken, dit maal in Bagdad. Bloed-irritant en sentimenteel.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Precies twintig jaar geleden was Roberto Benigni een ontdekking. Jim Jarmusch introduceerde de drukke Italiaanse komiek, die voortdurend op een overdosis espresso leek te lopen, in zijn film Down by Law (1986). Benigni deed voor de promotie van de film ook Nederland aan, kroop de schoot van VPRO talkshow-host Adriaan van Dis en bezorgde daarmee zelfs de meest serieuze VPRO-kijker een spontane lachbui.

Het grote Amerikaanse publiek maakte pas kennis met Benigni's fratsen toen deze zo'n tien jaar later de Oscar voor beste Acteur in ontvangst mocht nemen voor de holocaust-komedie Life is Beautiful. Bij deze gelegenheid liep Benigni over de rugleuningen van de stoelen naar het podium. Dat was al net zo ongepast was als zijn film zelf, al trok Life is Beautiful (La Vita è Bella) ook in Nederland zalen vol geroerd publiek. Voor deze fans van de overjarige cliniclown die het grote gebaar niet schuwt is er nu The Tiger and the Snow (La Tigra e la Neve).

Stalker en cliniclown

Benigni, die de 50 allang is gepasseerd maar nog geen afscheid heeft kunnen nemen van het kind in zichzelf, speelt de onderwijzer en dichter Attillio, die smoorverliefd is op Vittoria (Nicoletta Braschi, Benigni's vrouw en vaste tegenspeelster). Voor zijn opdringerige avances zouden doorgewinterde stalkers zich nog genereren, maar ze worden onder Benigni's eigen regie gepresenteerd als charmant en onschuldig.

Vittoria vertrekt echter naar Bagdad, waar -anno 2003- zojuist de oorlog is uitgebroken. Ze wil de bevriende dichter Fuad (Jean Reno) helpen, maar raakt gewond bij een Amerikaanse aanval. Attillio aarzelt geen moment, en geeft zich uit voor arts om via het Rode Kruis ook naar Bagdad af te reizen. Daar treft hij de bewusteloze Vittoria aan in een ziekenhuis dat op instorten staat. Rondom hem vallen dodelijke slachtoffers bij bosjes, maar de Italiaanse cliniclown heeft slechts oog voor het welzijn van zijn geliefde.

ADHD-optimisme

Het is lastig te zeggen wat stuitender is: de onophoudelijke fratsen van Benigni in een oorlogsgebied, of zijn egoïstische aandacht voor de comateuze vrouw die hij stalkt, ten koste van de plaatselijke slachtoffers. Natuurlijk moet je The Tiger and the Snow zien als een sprookje -de film begint ook met een droom- maar voor wie niet tegen Benigni's ADHD-optimisme kan wordt de komedie al snel een nachtmerrie.

Zelfs wie wel viel voor Benigni's vorige oorlogskomedie, Life is Beautiful, zal moeten toegeven dat The Tiger and The Snow rommelig in elkaar zit: de film komt maar niet op gang, terwijl het einde -de terugkeer uit Bagdad- juist weer uit de lucht komt vallen. The Tiger and the Snow is slecht gemaakt sentimentele kitsch van het ergste soort.

Het Parool: "slecht geregisseerd en (..) lelijk camerawerk. Dat Benigni lijkt te willen bewijzen dat hij adhd heeft (..) helpt The tiger and the snow definitief om zeep"
De Volkskrant: "een genante, horendol makende film die anders dan La Vita è Bella geen moment weet te ontroeren"
In 12 zalen