Rap-musical die grotendeels in de Bijlmer speelt heeft behalve de vorm, helaas ook de diepgang van een videoclip.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

De kelderboxen in Bijlmerflats kwamen onlangs in het nieuws omdat ook daar de zogenaamde lollipop-party's zouden plaatsvinden waarop jonge meisjes seksuele gunsten verlenen voor een Breezer of een beltegoed. In Bolletjes Blues belandt hoofdpersoon Spike op een minder geslaagd moment ook in zo'n kelderbox, maar niet voor een feestje. Hij is dakloos en dit is de enige plek die patser en dealer Delano tijdelijk voor hem heeft. Spike is niet de enige box-bewoner: hele gezinnen blijken in de kelders te bivakkeren.

Beatbox

Het is een van de sterkste beelden uit Bolletjes Blues, omdat het origineel is. Ook het begin van de film is sterk: Spike zit dan al in de Surinaamse cel waarin hij aan het eind van de film zal belanden (hoe het zo ver kwam vertelt in de film in flashback) en begint met zijn celmaten te rappen en human beatboxen. De film geeft in deze scène meteen zijn muzikale visitekaartje af: we hebben hier te maken met een heuse musical, vandaar ook de toevoeging 'Blues'.

Spike (gespeeld door rapper Negativ) is geen slechte jongen: hij zorgt voor zijn zieke moeder, maar wordt van school gestuurd omdat hij dagdroomt van een bestaan als rapper. Het leven lacht hem vervolgens toe wanneer hij op een basketbalveld Rosalie (Sophie van Oers) leert kennen, een stoere blanke roodharige meid. Maar zonder bling bling geen chickie, denkt Spike ten onrechte, dus gaat hij in zee met de dealer en player Delano (rapper Sugacane, die zijn eigen Hummer meenam naar de set). Beetje nakken, beetje dealen, beetje rippen en waar dat op uitdraait weten we al uit het begin: Spike eindigt als opgepakte bolletjesslikker in een Surinaamse cel.

Bitches

Musicals moeten het zelden hebben van een uitgebreid verhaal, maar het verhaaltje van Bolletjes Blues is zo dun dat het in een videoclip had gepast. Het is ook erg stereotiep uitgewerkt: mannen moeten ballen hebben anders zijn het bitches, en zelfs de vrijgevochten Rosalie valt Spike huilend in de armen nadat ze ruzie hebben gehad. De rapbattles zijn in orde, en het is leuk gevonden dat de Bijlmer er in de muzikale nummers meteen een stuk zonniger uitziet- net als in een videoclip.

Maar afgezien van de hierboven geschetste twee sterke scènes (in de box en in de bak) heeft het flinterdunne Bolletjes Blues helaas weinig toe te voegen aan de overbekende beeldcultuur van de rapclips, waar immers ook al legio Nederlandse voorbeelden van zijn.

Het Parool: "De filmmakers Karin Junger en Brigit Hillenius begeven zich met Bolletjes blues! op glad ijs, maar ze komen een heel eind."
De Volkskrant: "Actueler en maatschappelijker betrokken dan Bolletjes Blues! kan de Nederlandse cinema nauwelijks worden"