Hedendaagse western van en met Tommy Lee Jones, die de dood van zijn illegale Mexicaanse vriend wreekt.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Twee films maken nog geen genre, maar het is opvallend dat na Brokeback Mountain ook Three Burials westernthema's doortrekt naar het recente verleden dan wel het heden. Aan de andere kant is dat ook weer niet zo vreemd, want er worden nog steeds schapen en koeien gehoed in de VS; het wilde westen mag dan voorbij zijn, cowboys zijn er nog steeds. En schietgrage rednecks die denken dat we nog in het wilde westen leven zijn er ook nog.

Bizarre reis

Mike Norton (Barry Pepper) is zo'n redneck. Met zijn vrouw is hij in een grensplaats komen wonen waar niet veel meer te doen is dan illegale Mexicanen tegen te houden. Norton is een fanatiek groentje: zijn oudere collega's zijn pragmatischer en laten graag een paar illegalen door hun handen glippen, want "iemand moet die tomaten toch plukken", zoals een collega relativerend opmerkt. Norton is echter van het type 'eerst schieten, dan pas vragen stellen' en zo kan het gebeuren dat hij -gênant genoeg, terwijl hij zich met een pornoblad even afzonderde in de woestijn- een illegale Mexicaan doodschiet.

Deze Melquiades Estrada blijkt de vriend van Pete Perkins (Tommy Lee Jones), een ouderwetse cowboy die het begrip 'illegaal' niet zo nauw neemt. Wél begrippen als 'laatste eer' en 'wraak', en daarom knaagt het aan hem dat zijn illegale vriend in een anoniem graf ligt in Texaanse aarde, en niet in zijn Mexicaanse geboorte grond. Wanneer Pete erachter komt wie verantwoordelijk is voor de dood van zijn vriend pakt hij Norton hardhandig op en laat hem de Mexicaan opgraven. Wat volgt is een bizarre reis te paard van drie man -waarvan één dood en één geboeid- naar Mexico.

Liefdevol gesol

Net als in Brokeback Mountain wordt er in Three Burials geen opwekkend beeld geschetst van moderne westernstadjes: verveling overheerst en overspel is het enige tijdverdrijf waar de cowboys en Desperate Housewives van het grensgebied voor te porren zijn. Toch heeft Three Burials ook opwekkende momenten waarin de film neigt naar een zwarte komedie, want het liefdevolle gesol van Pete met het steeds verder ontbindende lijk is volkomen bizar.

Dat zou een onevenwichtige film hebben kunnen opleveren, maar Jones weet in zijn regiedebuut sfeer en verhaal goed in de hand te houden. Op het filmfestival van Cannes won hij een prijs als Beste Acteur en greep hij net naast de Gouden Palm voor Beste Film. Overigens heette de film daar nog voluit The Three Burials of Melquiades Estrada, maar dat is kennelijk te moeilijk voor het Nederlandse publiek. De titel werd verkort tot Three Burials- waarmee de Mexicaanse illegaal alsnog anoniem blijft.

Het Parool: "Three burials weet lang te boeien (..) goedkoop dramatisch effectbejag"
De Volkskrant: "de vorm is gedurfd en de humor is rauw (..) blijft intrigeren vanwege de curieuze mix van stijlen"
In 17 zalen