Nagelaten Giphartverfilming van de overleden regisseur Van de Sande Bakhuyzen, met Tijn Docter en Carice van Houten.

Bekijk video: Modem/ Breedband

Toen Willem van de Sande Bakhuyzen vorig jaar september overleed, de dag voordat zijn film Leef! op het Nederlands Film Festival in première ging, had hij zijn volgende en tevens laatste film al grotendeels afgerond. Ik Omhels je met Duizend Armen, naar het boek van Ronald Giphart, gaat deze week in première. Het is een boekverfilming geworden compleet met een in- en uitleiding van de schrijver, tevens verteller, zittend vanachter achter de computer. "Onze relatie begon en eindigde met de dood" luidt de eerste zin van de film.

Botsende emoties

Schrijver Giph (Tijn Docter) werkt als nachtwaker in een ziekenhuis voordat hij van het schrijven kan leven. Daar ontmoet hij nachtzuster Samarinde (Carice van Houten), een aspirant-fotomodel dat ook in het ziekenhuis werkt om aan de kost te kunnen komen. Wanneer ze per ongeluk een raam laat openstaan op een bovenverdieping springt er een suïcidale patiënt naar beneden. Schuldbewust huilt Samarinde vervolgens uit bij Giph, waar een relatie uit ontstaat, die dus inderdaad begint met de dood.

Het sterfgeval dat hun relatie zou kunnen uitluiden wordt langer van te voren aangekondigd. Giphs moeder Lottie (Catherine ten Bruggecate) lijdt aan MS en wanneer ze steeds minder kan laat ze weten er binnen niet al te lange tijd een einde aan te willen maken. Zo uitgesproken als Lottie is, zo introvert is Giph. Hij laat weinig merken van de botsende emoties (nieuwe liefde, aftakelende moeder) die hem bezig houden, tot toenemende irritatie van Samarinde. Hun relatie wordt verder op spel gezet doordat ze vanwege haar carrière als fotomodel steeds vaker op verre reizen weg moet.

Een andere verhaallijn die door de film is geweven is een vakantie naar Ibiza met oppervlakkige vrienden die alleen voor drugs en seks in zijn. Giph en Samarinde zijn daar op dat moment niet voor in de stemming -hun relatie staat op springen- en worden door de feestbeesten (Tygo Gernandt, Halina Reijn, Johnny de Mol) als party-poopers beschouwd.

Gevoelsarme binnenvetter

Desondanks ga je steeds meer meeleven met die hedonistische types, omdat Giph zo'n irritante binnenvetter is. Zijn vrienden mogen dan oppervlakkig zijn, hij is vlak, wat veel erger is. Het is aan het geweldige spel van Carice van Houten en Catherine ten Bruggencate te danken dat Duizend Armen geen complete mislukking is, want Tijn Docter weet van Giph maar geen tragische figuur te maken.

Het is verre van ijdel dat Giphart zichzelf in Duizend Armen als een gevoelsarme binnenvetter afschildert, maar het maakt het voor het publiek erg lastig om met de hoofdpersoon mee te leven. En hoe vrolijk, opwindend of doorleefd eerdere scènes ook mogen zijn, de gortdroge epiloog van de schrijver achter de computer laat je na afloop met een laffe nasmaak achter.

Het Parool: "de film werkt slechts in delen en roept maar weinig gevoelens op (..)de kijker heeft het gevoel dat de film hem maar niet heeft omhelsd . Zelfs niet met maar twee armen"
De Volkskrant: "een halfslachtige symbiose van drama en komedie, die alleen op de been wordt gehouden door de acteurs, Carice van Houten en Catherine ten Bruggencate voorop"
In 44 zalen