Slappe komedie-thriller waarin oplichters John Cusack en Billy Bob Thornton het maar niet lukt om met 2 miljoen te vluchten.

Bekijk video: Modem/ Breedband

John Cusack en Billy Bob Thornton leerden elkaar kennen op de set van Pushing Tin (1999), een aardige komedie over een origineel onderwerp (het stressvolle beroep van vliegtuigverkeersleiders). De film was vooral memorabel omdat Thornton tijdens de opnames een stormachtige affaire begon met zijn tegenspeelster Angelina Jolie. Die relatie behoort allang weer tot het verleden, maar kennelijk kunnen Thornton en Cusack het nog steeds goed met elkaar vinden. Ze zijn in elk geval opnieuw samen te zien in de misdaadkomedie The Ice Harvest.

Wichita, Kansas

Cusack is Charlie Arglist, een inderdaad arglistige advocaat van dubieuze zaken die arrogantie aan charme weet te koppelen. Zoals Cusack eigenlijk in al zijn rollen doet. Hij gaat er op kerstavond met twee miljoen, een mooi bedrag om eindelijk voor eeuwig Wichita, Kansas te verlaten. Zijn partner in crime is Vic Cavanaugh, een louche stripclubeigenaar gespeeld door Billy Bob Thornton, die voor deze rol evenmin veel van zijn standaardrollen hoeft af te wijken. Charlie wil eigenlijk meteen op de vlucht slaan, maar Vic weet hem ervan te overtuigen dat ze zo juist in de gaten lopen; bovendien ijzelt het. Dus geeft Charlie het geld aan de louche Vic mee; met tegenzin, want helemaal vertrouwen doet hij hem niet. Charlie brengt vervolgens kerstavond door in diverse stripclubs, waar hij oude bekende Renata (Connie Nielsen) tegen het lijf loopt. Deze geblondeerde, hees pratende sloerie is zo'n karikatuur van een femme fatale dat ze er wel een móet zijn. Charlie krijgt ook nog een andere oude bekende op zijn dak: de dronken Pete van Heuten (Oliver Platt), die getrouwd is met Charlie's ex-vrouw. Zelf drinkt Charlie ook stug door, hoewel hij voortdurend wordt aangehouden, maar steeds door dezelfde agent; ook al een oude bekende.

IJzel

Ice Harvest doet soms denken aan Fargo dan weer aan Blood Simple, ook al van de Coen Brothers. Maar die vergelijking is eigenlijk teveel eer, want dat niveau haalt The Ice Harvest bij lange na niet. Nergens is aan te merken dat het script mede werd geschreven door oudgediende Robert Benton, Oscarwinnaar voor Kramer vs Kramer. De film bevat eerder zoveel sleetse elementen dat de toeschouwer het gevoel bekruipt dat hij deze film al kent: de gemakzuchtige rollen van de beide hoofdrolspelers, de louche locaties, de femme fatale. In Kiss Kiss, Bang Bang werd recent van deze beproefde elementen nog een meesterlijke cocktail gemixt, maar The Ice Harvest is spannend noch grappig. Zelfs de ijzel waaraan de film haar titel dankt is niet consequent aanwezig. Dat Charlie er maar niet in slaagt om met de buit Wichita te verlaten komt vooral door hindernissen die hij zelf opwerpt en als het hem dan eindelijk lijkt te lukken kan het je niets meer schelen. Alleen Oliver Platt zorgt af en toe nog voor een glimlach maar dat is te weinig om zelf door de kou naar de bioscoop te gaan. Echt een film om over twee jaar op tv te bekijken, en je dan bij af te vragen of je hem nu al gezien hebt of niet.

www.theiceharvest.com

Het Parool: "fikse dosis zwarte humor (..) ambachtelijk".
De Volkskrant: "het zou prettig zijn als dit soort halfhartige gangsterfilms nu definitief tot het verleden behoort".
In 8 zalen