Beklemmende horrorthriller over zes vrouwelijke thrillseekers die in een behoorlijk verkeerde grot afdalen.

Bekijk video: Modem/ Breedband

Anderhalf jaar terug wist de horrorthriller Open Water treffend te benaderen hoe het moet voelen wanneer je per ongeluk midden op de oceaan wordt achter gelaten na een dagje duiken. Uitputting en de dreiging van haaien maakten de film zo beklemmend dat sommige toeschouwers er zeeziek uit kwamen. The Descent weet hetzelfde te bereiken door het omgekeerde op te zoeken: niet de weidse omgeving van de oceaan, maar de krappe kruipruimte van de grotten. Het resultaat is wederom zo beklemmend dat de film niet aan te raden is voor kijkers met claustrofobie.

Thrillseekers

De thriller begint ogenschijnlijk onschuldig, met een potje wildwatervaren. Een ongeluk uit een onverwachte hoek (geweldig schrikeffect!) heeft voor hoofdrolspeelster Sarah (Shauna MacDonald) een vreselijke afloop: ze raakt haar man en dochter kwijt. Een jaar later zit ze nog steeds onder de medicijnen die haar hallucinaties moeten onderdrukken, maar probeert ze toch de draad weer op te pakken. En wel door opnieuw op pad te gaan met haar vriendinnen, echte thrillseekers die dit keer gaan spelonken: afdalen in een grot. Met de juiste apparatuur, zodat er niets mis kan gaan. Alleen wél vreemd dat zelfverzekerde leidster Juno (Natalie Jackson Mendoza) de beschrijving van de grot bewust in de auto achterlaat. Al snel blijkt waarom: ze zijn niet in een bekende grot afgedaald, want dat zou maar te saai zijn. De labiele Sarah zat echter niet op deze verrassing te wachten, zeker niet als ze ook nog vast komt te zitten. Haar paniekaanval zal zeker de claustrofobisch aangelegde toeschouwer een knoop in de maag bezorgen. En of dat nog niet naar genoeg is blijken ze ook nog verdwaald. Maar het ergste moet nog komen voor de zes adrenaline-junkies.

Vuistbijlen

Wat dat ergste is wil ik hier niet weggeven, maar op dat moment wordt de film van een thriller een regelrechte horrorfilm. Ergens is dat jammer, want de film is stukken beklemmender zolang de dreiging -verdwalen, klem komen te zitten- realistisch blijft. Zoals ook Open Water griezelig genoeg bleef. Desondanks zakt The Descent in de tweede helft zeker niet in: de film wordt op een andere, smeriger manier doodeng. Na een open beenbreuk vult al snel het bloed de grotten. De thrillseekers eindigen als een soort oermensen die met vuistbijlen proberen zich weer naar het bevrijdende daglicht te vechten. Tussendoor knipoogt schrijver/regisseur Marshall nog even naar klassiekers als Carrie en Alien, overigens zonder dat dit een ironische zucht van verlichting oplevert die de spanning zou breken. The Descent is doodeng- maar had nóg enger kunnen zijn.

www.thedescentthemovie.co.uk

Het Parool: "door er nog een schepje bovenop te gooien verknoeit Marshall wat hij zo veelbelovend in de steigers had gezet".
De Volkskrant: "wonderlijke mislukking".
In 29 zalen