Prachtige biopic van Johnny Cash met een intense hoofdrol van Joaquin Phoenix en een verrassend sterke Reese Witherspoon.

Bekijk video: Modem/ Breedband

Vorig jaar won Jamie Foxx een Oscar voor zijn sterke rol als Ray Charles in de biopic Ray. Die film benadrukte Charles' belangrijke muzikale rol, maar liet ook zijn mindere kanten als rokkenjager en junkie niet onbelicht. Charles' jeugdtrauma -zijn broer stierf ten hij jong was- speelde een steeds terugkerende rol in Ray. Walk the Line bewandelt dezelfde weg om het leven van Johnny Cash te duiden. Ook Cash kwam uit het arme zuiden van de VS en zou een grote muzikale invloed hebben; ook Cash rommelde privé met drugs en vrouwen én hij worstelde zelfs met een vergelijkbaar jeugdtrauma. Want ook zijn broer verongelukte toen hij jong was. Met Walk the Line heeft Cash' leven nu ook een sterk gespeelde biopic opgeleverd die intussen met vijf Oscarnominaties is bekroond, waarvan de twee nominaties voor de beide hoofdrolspelers de belangrijkste zijn.

Elvis Presley & Jerry Lee Lewis

Walk the Line begint in Folsom Prison, de gevangenis waar Cash aan het begin van zijn carrière (1954) een nummer over schreef en waar hij in 1968 een concert gaf dat zijn comeback betekende. Maar terwijl de zwetende man in black (een formidabele Joaquin Phoenix) backstage in de nor bij een cirkelzaag staat, denkt hij vooral terug aan het ongeluk waarbij zijn broer het leven liet. Een mooi moment om terug te gaan naar de armoedige afkomst van Cash, op een katoenboerderij. We zien hoe de jonge Johnny zijn muzikale opvoeding aan zijn moeder dankt, en zijn schuldgevoel over zijn dode broer door zijn vader kreeg opgedrongen.

Cash gaat in dienst in Duitsland ("de oorlog is in Korea" merkt pa Cash schamper op als Johnny thuis afscheid neemt) koopt daar zijn eerste gitaar en componeert zijn eerste nummers. Met fikse volharding lukt het hem een compositie op te nemen in de legendarische Sun Studio in Memphis en wanneer dat nummer een hit wordt gaat het ineens snel met Johnny Cash. Hij gaat op tournee met Sun-coryfeeën als Elvis Presley ("wil je wat frietjes?") en Jerry Lee Lewis ("we gaan allemaal naar de hel, weten jullie dat wel?") en maakt kennis met groupies en pepmiddelen, die onder de musici grif van hand tot hand gaan. Maar Johnny Cash maakt vooral kennis met June Carter (Reese Witherspoon, verrassend sterk in een dramatische rol), wiens stem hij al kende van de radio. Zij zal de liefde van zijn leven én zijn geweten worden, maar voor het zover is passeren nog heel wat romances, pillen, ruzies, hoogtepunten en tegenslagen de revue.

Zelf gezongen

Regisseur Mangold trekt in Walk the Line dik twee uur uit om de ruim twintig beslissende jaren uit het leven van Cash te behandelen. Dat is een goede keuze: een biopic gaat in principe over iemand wiens leven de moeite waard is om te verfilmen, maar kan daardoor ook een overvolle film opleveren die slechts de greatest hits even aanstipt. Mangold slaat over wat niet belangrijk is; van Cash' huwelijk met zijn eerste vrouw zien we niet de bruiloft, wel de ruzies die aangeven dat dit ene liefdeloos huwelijk was met een jeugdliefde. Dat Cash herhaaldelijk terugviel op drugs levert wel een -onvermijdelijke- herhaling op, en de onveranderd stugge houding van zijn vader is een ander klein minpuntje dat kan gaan irriteren naarmate de film vordert. Maar daar staat wel een fantastisch tijdsbeeld tegenover, ingevuld met twee ijzersterke hoofdrolspelers die ook nog eens zelf hun nummers inzongen. Dat is iets waar zelfs Jamie Foxx niet aan begon, dus zou een Oscar voor Phoenix meer dan verdiend zijn.

www.walkthelinethemovie.com

Het Parool: "uitstekend drama (..) maar de nadruk op hun relatie gaat ten koste van Cash' muzikale ontwikkeling".
De Volkskrant: "een film volgens een beproefd patroon (..) sterk spel van Phoenix en vooral Witherspoon".
In 25 zalen