Pinguïndocumentaire die een groot succes in de VS was. Veel koddige dieren en commentaar van Urbanus.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Een van de opmerkelijkste zomer(!)hits in de VS was The March of the Penguins: een documentaire over de wintertrek van de keizerpinguïns, met commentaar van Morgan Freeman. Prachtig gemaakt, daar niet van, maar niet zo baanbrekend verschillend van andere natuurfilms. Desondanks sleepten de pinguïns aan de kassa twee keer zoveel binnen als The Island, de actiefilm van Michael Bay.

Voedselketen

Het geheim van de pinguïns is uiteraard hun koddige uiterlijk en hun aaibaarheid. Ze bewegen zich voort als burgemeesters die een iets te strakke smoking hebben aangedaan maar toch hun waardigheid proberen te behouden. De inzet van de beesten dwingt eveneens respect af: moeizaam waggelend leggen ze 100 kilometer af, om midden op een ijsvlakte ver van het visrijke water, te paren.

Als dat gelukt is blijft het mannetje het ei uitbroeden terwijl het vrouwtje weer helemaal heen en weer waggelt om eten te halen. Instinctief, maar wel omslachtig en daarom eigenlijk ook erg stom. Maar de filmmakers staan geheel achter de pinguïns: dieren die hoger op de voedselketen staan worden als vijanden afgeschilderd, aan dieren die lager op de voedselketen staan en dus als voer voor pinguïns fungeren wordt helemaal geen woord vuil gemaakt.

Animal Crackers

March of the Penguins is van oorsprong een Franse film, en in de originele versie kreeg elke pinguïn zijn eigen stem. De Amerikaanse versie werd in zijn geheel becommentarieerd door de sonore bas van Morgan Freeman en voor Nederland en België is een soort compromis bedacht, met het sappige Vlaams van Urbanus. Daardoor heb je steeds het idee dat de pinguïns op weg zijn naar een Bakse Vol Met Stro, hoewel Urbanus zich maar af en toe tot een grap laat verleiden ("deze pinguïns moeten in de hoek staan"). Een gemiste kans is natuurlijk dat André van Duin niet is benaderd: wanneer hij zoals vroeger bij Animal Crackers de koddige beesten van een stem had voorzien was dit een potentiële kerstkraker geworden. Nu is het een knap gemaakte, maar brave en wat lange natuurfilm gebleven.

Het Parool: "Behalve dat de beelden zo ongelooflijk en vooral zo ongelooflijk mooi zijn, biedt de film van Jacquet ook behoorlijk wat emoties"
De Volkskrant: "overtuigende hoofdpersonen"
In 25 zalen